Jaap de Groot.Beeld Artur Krynicki

Ook voor macho Maradona was één persoon heilig: zijn moeder

PlusJaap de Groot

De reacties op de dood van Diego Maradona hadden één gemeenschappelijke deler: ze waren gefocust op zijn mooiste kant. De kant die miljoenen zou inspireren. Van de zingende massa’s in Buenos Aires en Napels, tot in een leeg stadion in Volendam.

Nadat de contractspelers ’s ochtends op de tonen van Live is life de training waren gestart, stroomde het veld ’s avonds vol met jeugdspelers van de amateurtak RKAV Volendam en FC Volendam. Opnieuw verscheen de clip van Maradona’s beroemde warming up op de twee schermen, waarna alle jongens massaal de ballen hoog gingen houden. Met Maradona in beeld werden ze besprenkeld met het wijwater van de religie die voetbal heet. Allemaal zouden ze ervaren wat de ultieme liefde voor de bal inhoudt. Vooral dat gevoel heeft de Argentijn wereldwijd weten over te dragen.

In Volendam werd helemaal gehandeld in de geest van Maradona, die niet alleen zielsveel van de bal hield, maar ook gek was op kinderen. Dat ze tussen die wereldwijde explosie van emoties juist in zo’n serene omgeving de nieuwe generatie iets van hem meegaven, resulteerde in een met gevoel doordrenkt eerbetoon aan de legendarische Nummer 10.

Nadat ik ooit de sportjournalistiek als hobby koos, werd ik in staat gesteld om zowel Pelé, Johan Cruijff als Diego Maradona te ontmoeten. Ze hadden met elkaar gemeen dat ze één op één lief, aardig en vooral ‘gewoon’ waren. Dus ook Maradona.

Ik weet nog hoe ik voor een interview een tas vol typisch Nederlandse cadeaus had meegenomen. Met daarin jenever, stroopwafels en kaas, maar ook twee poppen in Volendammer klederdracht. Helemaal de laatste twee waren strategisch gekocht, omdat ik wist dat voor zelfs de grootste Argentijnse macho één persoon heilig is: zijn moeder. Toen ik zei dat de poppen voor zijn moeder waren, smolt Maradona ter plekke: “Dat meen je niet? Dat je aan haar gedacht hebt!” Meteen was de afstand tussen ons vervaagd en was ik urenlang getuige van een warme en zelfs bescheiden persoonlijkheid.

Dat beeld is altijd blijven hangen en vormde ook de referentie voor de andere keren dat ik hem tegenkwam. Zoals in Los Angeles, enkele weken na het WK van 1986. Ik was gevraagd om voor de Unicefwedstrijd tussen wereldkampioen Argentinië en het Wereldelftal de spelers te begeleiden en kreeg dus ook met Maradona te maken.

Bij Cruijff en Pelé was zelden of nooit sprake van een opvallende entourage. Soms een manager en één of twee bodyguards of begeleiders, maar dat was het dan. Terwijl om het hotel in Los Angeles de Hollywoodsterren vrij in de natuur rondliepen, stormde Maradona met veel rumoer de lobby binnen, omringd door zo’n twintig spiermassa’s en pratende pakken, die zelfs bij de spelerslunch niet van zijn zijde weken.

Daar is geen verandering in gekomen. Nooit viel meer de rust over Diego Maradona. Moge hij rusten in vrede.

Jaap de Groot schrijft in Het Parool wekelijks een column over sport. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? j.degroot@parool.nl

Maradona en Jaap de Groot.Beeld Jaap de Groot, privefoto
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden