Lezersbrief

‘Ook personeel uit verpleeghuizen is nog niet hersteld voor tweede golf’

Er is veel aandacht voor de zware belasting van ic-personeel, maar vergeet het personeel uit de verpleeghuizen niet, schrijft Paroollezer Job van Amerongen. ‘Onze zorgverleners zijn bovenmatig getroffen door corona en vaak nog ziek thuis.’

null Beeld Eva Plevier
Beeld Eva Plevier

Met grote regelmaat melden ze zich in de media: Ernst Kuipers van het Erasmus MC en ic-baas Diederik Gommers. Het zijn waarachtige ambassadeurs van de verpleegkundigen werkzaam op ic’s. Ze waarschuwen dat de verpleegkundigen aldaar niet klaar zijn voor een tweede coronagolf. Geen tijd gehad om mentaal en fysiek te herstellen.

Ik onderken de emoties van de vakbroeders en zusters uit het ziekenhuis, maar soms kan ik een gevoel van jaloezie niet onderdrukken. Omdat hun gerechtvaardigde zaak zo prominent voor het voetlicht wordt gebracht. Hoe anders is dat in de ouderenzorg? Wij voelen ons (bijna) nooit vertegenwoordigd aan de tafels van de talkshows.

De baas van Actiz, de brancheorganisatie van de verpleeg- en verzorgingshuizen, is Henk Kamp. Op de website van Actiz laat hij optekenen ouderen die zorg nodig hebben het beste te gunnen. Mooi, maar zonder waarde wanneer je als pleitbezorger van de mensen die deze zorg moeten leveren afwezig bent.

Ook wij zijn niet in blijde afwachting van een tweede coronagolf. Onze zorgverleners zijn bovenmatig getroffen door corona en vaak nog ziek thuis. De collega’s die het meest prominent in de vuurlinie hebben gestaan, zijn niet zelden ten prooi gevallen aan een burn-out.

Gedurende de covidperiode zijn veel bewoners overleden. Het personeel kon in de meeste gevallen niet meer doen dan nabij zijn. Bewoners waren verstoken van de warmte van hun meest dierbaren. Er moest ziekenhuisje worden gespeeld in een daartoe geenszins uitgeruste omgeving .

We zagen in de media onze collega’s op de intensive care opgeknapte patiënten onder applaus uitgeleide doen. Ons grootste te vieren ‘succes’? De schaarse momenten waarop we een erehaag voor overleden bewoners konden vormen. De afgelopen periode dreigde een moment dat een verpleegkundige op de intensive care zorg zou moeten dragen voor meerdere patiënten. Het deed een collega verzuchten: “Eén verpleegkundige op twee patiënten? Hier is de norm één op vijf.”

De afgelopen weken is er tenminste toch iets positiefs gebeurd. Er hebben zich een aantal zijinstromers gemeld. Ik gun ook hun zo enorm de blijvende afwezigheid van de gevreesde tweede golf. En bovenal gun ik ze het gevoel gezien en gewaardeerd te worden door trotse vertegenwoordigers van de beroepsgroep. De ontdekkingsreis die leidt tot de conclusie dat je in het afvoerputje van de Nederlandse zorgverlening bent beland, is een frustrerende.

Ik spreek uit ervaring.

Job van Amerongen (werkt als verpleegkundige voor Brentano in Amstelveen), Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden