Plus Column

Ook nu voel ik het Amsterdamse hart van de club

Ellen Dikker Beeld Wolff

Jurkje, hakken, gestifte lippen en opgestoken haren. Niet mijn ­gebruikelijke kloffie om naar De Toekomst te vertrekken. Want normaal gesproken geldt in de wintermaanden maar één kledingvoorschrift: hoe warmer hoe beter. Maar vandaag geen dikke winterjas, gevoerde laarzen en thermo onder een warme trui. Vandaag draag ik niets uit mijn speciaal aangeschafte langs-de-lijngarderobe.

Nee vandaag, of beter vanavond, zien Vriend en ik er feestelijk uit. Want we gaan naar het jaarlijkse ouderfeest van de club. De kantine is vrolijk versierd. Rode loper, ballonnenhaag, glaasje bubbels bij binnenkomst. Ja, het is feest. Daar kan geen verwarring over bestaan.

Toen we drie jaar geleden voor het eerst gingen, was ik aangenaam verrast. Iedereen was er, de muziek stond hard en werkte ­aanstekelijk. Binnen een uur stonden alle ouders te dansen. Dansen, oef, dat was lang geleden. Ooit danste ik elke week minstens twee keer, maar in mijn tweede leven met Vriend en kinderen bracht ik de nachten niet langer dansend maar wiegend door.

Ik bewoog een arm op de muziek. Mijn heupen gingen als vanzelf mee. Ja, ik kon het nog. De rem ging er af en het plezier nam toe. Al die ouders, die je gewoonlijk kleumend en met opgetrokken schouders langs het veld ziet staan, bewogen zich nu ontspannen swingend door elkaar.

Toen het volume van de muziek werd teruggedraaid om ruimte te geven aan drie mannen op leeftijd die onder begeleiding van een accordeoniste Jordaneze smartlappen inzetten, voelde ik misschien wel voor het eerst het oude Amsterdamse hart van de club.

Zo moest het vroeger zijn geweest, in De Meer. Ik zag het voor me: een bruin ­café-interieur, tapijtjes op de tafels, Johnny Jordaan uit de speakers. Mannen met petten op het hoofd en een biertje in de hand, pratend over hún Johan, hún Pietje, hún Sjakie. Het voelde warm en verbroederend.

Dit jaar zijn er geen smartlappen en is het iets minder druk. Maar ons team is goed vertegenwoordigd. Er ontstaat een kring waar ouders omstebeurt dansend hun moment pakken. Een Marokkaanse vader blijkt de moves van de straat eigen te zijn. Breakdancend beweegt hij in de kring, pet achterstevoren op zijn hoofd.

Dan wordt hij afgelost door een big mama, type droomvrouw van Robert Vuijsje. Bubbelend laat zij al haar vrouwelijkheid golven en trillen onder luid gejuich van de rest van de teamouders. Ook nu voel ik het Amsterdamse hart van de club. En ik word er net zo warm van.

Cabaretière Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? e.dikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden