Roos Schlikker Beeld Lin Woldendorp
Roos SchlikkerBeeld Lin Woldendorp

Ook mijn buurvrouw wil de wereldorde redden

PlusRoos Schlikker

Roos Schlikker

Mijn buurvrouw zoekt een gele broek. Een tijdlang was het stil aan de overkant. Ze gooide geen briefjes met neergekrabbelde mijmeringen meer door mijn brievenbus. Zo nu en dan maakten we een praatje bij het honden uitlaten. Ze was wat somber. Ik ook. We grijnsden scheefjes naar elkaar. Wat hadden wij nou om somber over te zijn? Met onze daken boven onze hoofden? Onze schilderijen aan de muur? Onze televisies die we konden uitzetten wanneer we genoeg hadden van het nieuws? Maar dat hielp niet. Hoe harder je het leven probeert buiten te sluiten, hoe meer het binnenkomt.

Nu schrijft ze me echter dat ze een gele broek zoekt. ‘Kan die niet vinden, ook niet op de markt! Al weken draag ik de Oekraïense vlag verkeerd om. Blauw onder en geel boven. Als statement. Ik begrijp het inmiddels: beneden is GEEL. Dat is het koren dat binnenkort verdwijnt. En boven is BLAUW. De lucht zonder bommen.’

Ik lees haar gedachten terwijl ik op een bankje zit. Er is rumoer even verderop bij chocolaterie Jordino, een van de mooiste winkels in de stad. Eigenaar Job maakt kunst van cacao. Elke bonbon, ieder haasje gaat door zijn handen en wordt met grote precisie door zijn vrouw Willy in de etalage gelegd. Maar vanmorgen heeft een dronken idioot met een baksteen de enorme monumentale ruit ingeslagen. Op bewakingscamera’s is te zien dat hij een paasei wilde jatten. Glassplinters liggen als hagelstenen verspreid tussen het zoet. Dat wat zo mooi was, is aan diggelen geramd. Ik vloek hardop.

De buurvrouw praat verder tegen me vanaf papier. ‘Al dagen is hier in huis een klein vliegje. Vrijelijk zwevend. Zit op tafel in de weg. Steeds op de plek waar hand of elleboog wil zijn. Te klein om plat te slaan. Moet ik hem/haar na al die tijd niet een naam geven? Zouden er in Oekraïne nog vliegjes zijn? Inmiddels let ik goed op waar ik m’n elleboog zet en of het vliegje niet in de wijn zit als ik een slok neem. Alsof je daarmee de wereldorde kunt redden.’

Even verderop krabbelt ze: ‘Wat me goed doet zijn de steigers in geel-blauwe kleuren. Ikea. Zeeman. De ongedachte solidariteitssignalen in de stad.’

Ik glimlach. Zou het beter met haar gaan? Wie poëzie in vlaggen ziet, heeft poëzie in haar hoofd. Daar moet domweg licht naar binnen schijnen, denk ik hoopvol. En misschien heeft ze een punt: hoe minder vernieling hoe meer hoop dat ooit iets goed kan komen.

Of is dat gekkigheid? Gratuit misschien ook, want Oekraïne heeft niets aan de kleuren van een meubelgigant. Toch snap ik haar, dat lieve vrouwtje met haar teckel en eeuwige hersenspinsels. Haar zucht naar troost in kleine signalen.

Uiteindelijk doen we allemaal pogingen de wereldorde te redden. Op de grote spaanplaten panelen die nu tijdelijk de ruit van de chocoladewinkel vervangen, staat inmiddels groot geschreven ‘We love Jordino. De buurtjes.’ Druppels zijn het, druppels op een houten plaat. Maar ze tellen wel. Nu die gele broek nog.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden