James Worthy.Beeld Agata Nowicka

‘Ook jij bent veel minder goed dan je vader!!’ schreeuwde Jordi Cruijff naar me

PlusJames Worthy

In 2001 gingen mijn vader en ik naar Dortmund voor de Uefa Cupfinale in het Westfalenstadion. Hij had de wekker om 07.00 uur gezet, maar stond om 06.30 uur al naast zijn bed. Ik werd wakker door de geur van geroosterd brood.

De Engelse keuken kent weinig hoogtepunten, maar niets kan mij zo troosten als toast met boter. Mijn vader heeft er een kunst van gemaakt. Hoe hij als een violist met een mes door de boter gaat en dan dat geluid van staal op geroosterd brood. Dat schraperige, industriële geluid. Een goddelijke kriebelhoest op het aanrecht.

We stapten in de auto en ik deed de radio aan. Toen we voorbij Arnhem reden, begon mijn vader ons eerste gesprek. Iets over of ik zenuwachtig was. Ja, best een beetje.

In de buurt van Essen stopten we bij een tankstation. Ik at er bleke frieten met helrode ketchup. Mijn vader at een tankstationappel. Ik vroeg hem of het een goede appel was. Hij zei dat de appel een friszure smaak had. Ik had mijn vader nog nooit het woord ‘friszuur’ horen gebruiken, dus ik was meer dan tevreden met dat antwoord. Toen we terug naar de auto liepen, probeerde mijn vader het klokhuis van vijf meter afstand in een stalen prullenbak te gooien. Het binnenste van de vrucht vloog door de lucht en landde op de achterste rand. Het klokhuis brak in stukken en geen van deze stukken belandde in de prullenbak.

Ik keek naar mijn vader. Hij deed of hij niet naar het einde van de vlucht had gekeken. Alsof hij de hele tijd naar de naastgelegen snelweg had staan kijken.

“Ging ie erin?” vroeg hij.

“Natuurlijk. Je zat vroeger toch op basketbal? Er ­liggen nog allemaal medailles in je bureau.”

Mijn vader had goede plekken geregeld. We zaten net boven de spelerstunnel. Toen Robbie Fowler onder ons het veld opliep, kon ik zijn aftershave ruiken.

Liverpool scoorde al snel. Markus Babbel kopte de bal in de derde minuut langs Herrera. Wat volgde was een knotsgekke wedstrijd. In de 88ste minuut maakte Jordi Cruijff met Deportivo Alavés de 4-4. De zoon van Johan brak mijn hart. Pas in de 116ste minuut scoorde Liverpool de winnende 5-4.

Ik weet nog dat Jordi de spelerstunnel onder ons binnenliep, en dat ik iets naar hem riep. “Je vader was beter!” schreeuwde ik. Ik was twintig jaar oud. Ik wist niet beter.

Hij keek omhoog en schreeuwde iets terug.

Maar de terugreis was een feestje. Onze auto over de Autobahn. Ik weet nog dat ik een korte broek aanhad en dat het koud was in de auto. Mijn vader gaf zijn sjaal aan mij en zei dat ik deze om mijn benen heen moest wikkelen.

Net voorbij Arnhem zag ik dat mijn vader moe begon te worden. Ik ben toen gaan zingen om hem wakker te houden. Pas toen hij de auto voor onze deur had geparkeerd, stopte ik met zingen.

Maar Jordi Cruijff dus. Hij keek omhoog en schreeuwde iets terug.

“Ook jij bent veel minder goed dan je vader!!” schreeuwde hij.

Mijn vader won die avond twee keer.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden