Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Ook de droom stierf aan de voet van de Nesciobrug

PlusMaarten Moll

Het was druk op het Waterkeringpad.

Hardlopers, fietsers, wandelaars.

Het was ook warm, en iedereen was vrolijk.

Ik fietste onder de Nesciobrug door richting Flevopark.

Keerde.

Zette mijn fiets bij de pijler tegen een prullenbak. Liep een rondje om de pijler. Gras, brandnetels en andere gewassen waren hoog opgeschoten. Nat.

Wat er ruim een maand geleden te zien was geweest, was overwoekerd.

Alleen op de voet van de pijler lagen een paar verdroogde bosjes bloemen.

Het verkeer suisde voorbij.

Bloemen in de berm.

Dan denk je al snel aan ongelukken. Aan doden­wegen. Met aan weerszijden bomen, of met gevaarlijke kruispunten. In de Achterhoek ken ik een paar van die wegen (de N315 is een beruchte), en volgens mij is ­Bennie Jolink een keer op zo’n weg tegen een boom geknald. (Maar Bennie is een overlever.)

Vorig jaar nog zag ik daar in de binnenlanden, midden in een lommerrijke omgeving, een lantaarn in de berm staan. Waar de 19-jarige Max de dood vond in een auto die tegen een boom was gereden. Nog vol van dromen over een toekomst.

Na vijf jaar was Max nog niet vergeten. De lantaarn zag er nieuw uit, en de met witte viltstift op het glas getekende hartjes waren niet verweerd.

Deze plek, aan de voet van de Nesciobrug, deed eigenlijk in niets aan een rouwplek denken. Op die twee bosjes volledig verdroogde bloemen na.

Een groot binnenvaartschip voer voorbij.

Ruim een maand geleden sprong hier iemand van de brug.

Die iemand was Henok Zeru Germai, een 24-jarige Eritrese vluchteling.

Vervuld van dromen deze kant opgekomen. Om een nieuw, veilig bestaan op te bouwen. Ik las in de krant zijn trieste verhaal, over de moeite die aanpassen kost, een verdronken broertje, dat hij zijn moeder zo miste, vervlogen dromen, depressies. Niet meer kunnen ontsnappen.

Is er moed voor nodig om van een brug te springen? De naamgever van deze brug liet zijn personage Japi van een brug stappen en zijn dood tegemoet vallen op het water van de Waal. En het schijnt dat een personage in de soapserie GTST een zelfmoordpoging deed door van de Nesciobrug te springen.

Maar dat was fictie.

Ruim een maand geleden sprong een jonge vluchteling zijn dood tegemoet. Gemangeld door de werkelijkheid.

De bloemen zullen over een tijdje zo verdord zijn, dat ze zomaar zullen wegwaaien. Dan herinnert niets meer aan Henok Zeru Germai.

Zijn we hem nu al vergeten?

Wat zou hij hebben gedacht tijdens de val, in die laatste seconden, ver van zijn geboorteplaats?

Ook de droom stierf aan de voet van de Nesciobrug.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden