null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Ook bij De Meervaart blijkt participatie als narcose te werken

PlusRepubliek Amsterdam

De nieuwbouw van theater de Meervaart hoeft tóch niet in de Sloterplas te komen en kan bij nader inzien ook op een andere plek in Osdorp verrijzen. In een kort briefje met die strekking bogen verantwoordelijk wethouders Touria Meliani en Marieke van Doorninck deze week het hoofd.

Gezien alle ophef over dit onderwerp in de afgelopen maanden zou je toeterende automobilisten en juichende mensen op de promenade langs de plas verwachten, maar het nieuws kreeg nauwelijks aandacht. Misschien omdat zo’n gigantische nederlaag bij deze twee wethouders niet meer als een verrassing komt?

Er is budget, er is een raadsmeerderheid en de betrokkenen die er verstand van hebben, zoals de theaterdirectie en Waternet, vinden het prima om een nieuwe Meervaart op palen in het water te bouwen. Maar het lukte de wethouders niet om de dialoog met kritische omwonenden en de Vrienden van de Sloterplas op een goede manier te voeren.

De criticasters werden, logisch, een vehikel voor oppositiepartijen en activisten om een politieke strijd te voeren tegen de wethouders. Die vochten nauwelijks terug, en organiseerden via nepparticipatie alleen maar meer weerstand tegen het plan.

Participatie is als een narcose. Krijg je er te weinig van, dan is de ingreep pijnlijk. Maar te veel narcose zorgt ervoor dat de patiënt overlijdt. Meliani was afgelopen zomer het meest expliciet in haar belofte om de locatie in de Sloterplas afhankelijk te maken van de wensen van de buurt. Daardoor kan Van Doorninck nu een nieuwe tegenslag aan haar ketting rijgen.

De lijst met dossiers waarop deze wethouder bijgestuurd wordt onder druk van de stad en de raad is lang. Vuilverbranding AEB ging niet naar een maatschappelijke partij, volkstuinders hoeven niet voorlopig meer te betalen voor hun groene geluk, windmolens komen niet nabij IJburg en dan ben ik er vast nog een paar vergeten.

Je kunt het nobel vinden, een bestuurder die als was is in de handen is van zijn of haar omgeving. Maar volgens mij is het een hardnekkige misvatting dat inwoners, in dit geval die van Nieuw-West, democratische idealen belangrijker vinden dan effectief en voortvarend bestuur. Het krampachtige inspraakproces van de afgelopen maanden, waarbij geprobeerd werd om groepen voor- en tegenstanders een zinnige uitspraak te laten doen over het project, mislukte totaal.

De bestuurders in kwestie zouden eens moeten kiezen wat ze het belangrijkst vinden in de vier jaar waarin zij de macht gedelegeerd krijgen, participatie of stadsvernieuwing? Ook de coalitiepartijen GroenLinks, D66, PvdA en SP, die nauwelijks durfden te vechten voor deze plek uit angst voor boze reacties, zijn hier medeschuldig aan. Met de bouw van windmolens is dat nog wat anders, omdat die bouwwerken directe invloed hebben op het leven van omwonenden. De enigen die door de nieuwe Meervaart gedupeerd dreigden te raken waren de karpers in de Sloterplas, en die kunnen een eindje verderop zwemmen, zoals de ecologen van Waternet al hadden geconcludeerd.

Critics never build anything, critici krijgen niets van de grond, zei de beroemde stadsbouwer Robert Moses uit New York. Zijn leven is beschreven in een uiterst boeiende biografie van Robert Caro, die op belangstelling kon rekenen van bestuurders als Barack Obama, Mark Rutte en burgemeester Femke Halsema. Ten dele omdat Moses een afschrikwekkend voorbeeld is van hoe macht kan corrumperen, maar ook omdat het boek laat zien dat vernieuwing en verandering altijd weerstand oproepen. We zien het ook in onze eigen geschiedenis: als het aan de Amsterdammers had gelegen was IJburg niet opgespoten en de Noord/Zuidlijn nooit aangelegd (aldus referenda in 1997).

Kijk voor het contrast eens naar Rutte. Die trok zich deze week niets aan van extreme persoonlijke en politieke druk nadat hij een loopje met de waarheid had genomen tijdens de formatie van zijn nieuwe kabinet. Lelijk, boosmakend en bij tijd en wijle ondemocratisch. Hij is gebutst en beschadigd. Maar hij kan door om het land naar zijn hand te zetten, zoals hij heeft beloofd.

Politiek verslaggever Ruben Koops belicht in ‘Republiek Amsterdam’ een politiek onderwerp uit de stad.

Reageren? r.koops@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden