Plus Column

Ook aan de slagroomance kwam een einde

Pepijn Lanen Beeld Corné van der Stelt

Mijn moeder bakte vroeger altijd dezelfde chocoladetaart voor elke verjaardag. De naam ontschiet me, maar het was een Franse, met ingrediënten als ei, boter en suiker.

De bedoeling was dat hij in het midden van de springvorm nog een beetje zacht was en soms lukte dat en soms wat minder en was het zaak om de onzachtheid van de taart te compenseren met extra slagroom. Ik herinner me ook een appeltaart die weleens voorbijkwam, maar wel minder levendig, omdat appel het uiteindelijk altijd aflegt tegen chocolade.

Ik heb ­jarenlang een taartloos bestaan geleid na het verlaten van mijn ouderlijk huis. Zeker, er zijn verjaar­dagen geweest en daar heb ik ook taart gegeten, maar er is mij niets van bijgebleven. De taart bekloof niet meer. Ik liet ze links liggen. En dat terwijl ik in een bijzonder taartrijke stad terechtgekomen was. Het duurde even voordat ik me weer ­hervonden had.

Op een goede dag kwam ik er achter dat ze bij De Drie Graefjes, diep in het hart van de binnenstad, red velvet cake naar Amerikaans model bakten.

En een gekke brownie - heel anders dan die uit een doosje die je zelf moest maken - en stiekem wel lekker smaakte, maar er een beetje armetierig uitzag in dat kartonnetje. Na een tijdje kocht ik stukken van de turtle cake en die andere om in mijn eentje op te eten thuis terwijl er niets te vieren viel en toen moest ik het weer even laten gaan.

Het leven gaat zoals het gaat en ineens waren er weer gevoelens om weg te eten en bleek Van der Linde op de Nieuwendijk naast slagroomijs ook gekke slagroomtaart in onder andere de variatie mokka aan te bieden. Ik dacht altijd dat ik niet echt een slagroompersoon was, maar moest daar toch op terugkomen.

Ik zou zelfs durven beweren dat ik er enige tijd niet van weg kon blijven. Maar ook aan de slagroomance kwam een einde. Ik herpakte me wederom en de stroom van de tijd en ervaring voerden me mee naar een andere fase en ik leerde dat bananencake mijn favoriete cake was, zonder dat ik dat door had gehad, zelfs helemaal zonder chocolade.

Maar bij Bakers & Roasters in De Pijp maken ze er eentje waar ze ook nog chocolate chips doorheen hebben gedaan en pindakaasfrosting op en tussen smeren en zoals less more is, is more ook more, en zodoende was ik ineens toch weer in mijn eentje met het licht uit in de woonkamer punten taart aan het vorken.

Toen ons zoontje twee jaar geleden geboren werd, zat ik weer midden in een hele gefocuste periode met veel bladgroen en weinig complexe koolhydraten en vooral geen suikers. Om te vieren dat we vanaf nu met zijn drieën waren, had mijn schoonmoeder vier taarten van Holtkamp meegenomen naar ons huis.

Twee daarvan heb ik netjes gedeeld met vrienden en familie, de andere twee, in de smaak ­citroen meringue? U raadt het al. Eenmans, één vork. I love taart.

Pepijn Lanen (1982), ook bekend als Faberyayo, is rapper, schrijver en tekstschrijver van onder meer De Jeugd van Tegenwoordig en LeLe. Elke zaterdag schrijft hij een column voor Het Parool. In het archief lees je ze allemaal terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden