Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki
Massih Hutak.Beeld Artur Krynicki

Onze overheid heeft ‘de parallelle samenleving’ zelf ingericht

PlusMassih Hutak

Woensdag kopte Het Parool: ‘Alarm om kwetsbare wijken: Parallelle samenleving dreigt’. Vijftien burgemeesters van grote steden en een reeks maatschappelijke organisaties, waaronder de Nationale Politie, het Openbaar Ministerie, werkgevers- en onderwijsorganisaties stellen dat de kloof tussen bewoners van achterstands­wijken en de rest van de samenleving onoverbrugbaar dreigt te worden. ‘Een nationaal plan moet voorkomen dat in Nederland een parallelle samenleving ontstaat’, aldus Het Parool.

‘De parallelle samenleving’. Om de zoveel tijd stelt de overheid een lijst op met stadsdelen en wijken die ‘extra aandacht’ verdienen. Dat gaat bijna altijd gepaard met de subtiele introductie van terminologie die als doel heeft dat we overheidsvocabulaire overnemen. Dat heeft weer als doel dat we via de alledaagsheid van taal en woorden een verkeerde schets van de realiteit interna­liseren en accepteren als een absolute waarheid.

Voorbeeld. We gingen eerder van ‘achterstandswijken’, naar ‘Vogelaarwijken’, naar ‘krachtwijken’, naar ‘ontwikkelbuurten’. En nu is er de vondst: ‘de parallelle samenleving’. In die zin zijn zulke analyses noch ­origineel noch vernieuwend.

Het kwalijke is dat de problemen worden gepresenteerd als een soort natuurverschijnsel dat de uitkomst is van een slechte ­combinatie van factoren in de betreffende gebieden. Terwijl de vraag is: hoe heeft onze overheid die wijken – ‘de parallelle samenleving’ – zelf ingericht?

Het gaat dit keer in totaal om zestien stedelijke gebieden, waar bij elkaar zo’n miljoen mensen wonen. Ze bevinden zich niet alleen in de Randstad maar door het hele land, wordt benadrukt. Dat is misschien wel het enige verfrissende hieraan.

Deze plekken – de zogenaamde wrong sides of town – zijn beleidsmatig gesegregeerd en verarmd. Doordat er mensen zijn geplaatst die economisch niet interessant zijn voor een stad, oftewel arm. Maar wel interessant in de zin dat ze kunnen werken in de stad. Onze overheid heeft ‘de parallelle samenleving’ zelf georganiseerd. Binnen die parallelle samenleving zijn vervolgens óndanks de segregatie en verarming, niet dankzij, weer parallelle zorg­netwerken en hulporganisaties ontstaan. Informele structuren waarbinnen mensen naar elkaar omkijken en voor elkaar zorgen. Een oplossing voor ‘de parallelle samenleving’ is dat onze overheid deze organisaties erkent en steunt met financiering, middelen en ruimte. In plaats daarvan worden dit soort buurtorganisaties eerder gemarginaliseerd en soms zelfs gecriminaliseerd.

Als de overheid concludeert dat er een parallelle samenleving dreigt te ontstaan, weet je dat je eigenlijk al te laat bent. Zo’n twintig jaar te laat, om een bescheiden schatting te maken. Dus komen er weer allemaal goedbetaalde en doorgestudeerde mensen bij elkaar om een masterplan te maken dat de ­criminaliteit, armoede en leefachterstanden (lees: ‘de kloof’) moet helpen inlopen.

Terwijl: als je de stad om te beginnen solidair had ingericht en daarna de werkelijke problemen niet had genegeerd of gebagatelliseerd, was je al een hoop opgeschoten.

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden