Column Artikel Roze Beeld Artur Krynicki
Column Artikel RozeBeeld Artur Krynicki

Onze lieve huiswerkjuf met haar stopwatch

PlusDerk Sauer

‘De dood is altijd dichtbij in Rusland,’ schreef ik vorige week op deze plek.

Dat bleek dinsdag maar weer toen wij het bericht kregen dat Raisa Vladimirovna die ochtend aan corona was overleden.

We hadden toevallig net Vladimir herdacht – onze klusjesman die een jaar geleden bij ons thuis overleed. Hartstilstand. Onze hulp trof hem dood aan op de bank. Vladimir werd 62 jaar.

Raisa haalde de voor Rusland respectabele leeftijd van 67 jaar.

Zij was de lieve huiswerkjuf die onze drie zonen door de Russische school sleepte.

Ruim achttien jaar lang kwam Raisa – die als onderwijzeres bij het plaatselijke dorpsschooltje een grijpstuiver verdiende – elke middag naar ons huis om met de jongens te blokken.

Anders dan in Nederland gaan Russische kinderen vanaf hun zesde tot hun zeventiende jaar naar een en dezelfde school.

Toevallig opende het Zjoekovka Gymnasium – op vijf minuten lopen van onze datsja – net haar deuren toen zoon Tom leerplichtig werd.

Dat leek ons een veel betere oplossing dan elke dag minstens een uur in de auto naar de internationale school in Moskou.

We konden toen niet weten dat het Zjoekovka Gymnasium weldra zou uitgroeien tot de plek waar de Moskouse elite hun kinderen naar toe stuurde.

Vanaf dag één was het flink aanpoten. Hun Russisch was redelijk op niveau, maar spelling en grammatica hielden niet over.

Er even rustig inkomen zat er op de Russische school niet in. Van acht tot twee kregen ze les – waarbij de focus nadrukkelijk lag op taal en rekenen. Een gezellig uurtje tekenen was er – zelfs bij de jongsten – niet bij.

Op school kregen ze wel te eten – in de eerste jaren met schalen vol kaviaar, alsof het pindakaas betrof.

Thuis zat Raisa Vladimirovna al op ze te wachten – want ze kregen steevast een dik pak huiswerk mee. Vrijwel elke dag moesten ze een nieuw gedicht van Poesjkin of een andere Russische literaire held uit hun hoofd leren. Of een stuk tekst binnen een paar minuten kunnen voorlezen.

Ik zie Raisa nog met de stopwatch in haar hand – de jongens soms tot wanhoop drijvend. Maar Raisa bleef altijd geduldig en lief, ook al moesten de jongens voor een test soms tot ver in de avond doorwerken.

Met onze gebrekkige kennis van de Russische taal waren wij als ouders nutteloos als het op huiswerk aankwam. Wel moesten we elke dag het boekje aftekenen waarin de schoolprestaties werden genoteerd.

Bij een onvoldoende hing meteen het schoolhoofd aan de lijn om ons, en daarmee Raisa, aan te sporen de zonen nog strenger aan te pakken.

Wij hadden vaak medelijden met ze – maar gaandeweg wenden ze aan het strenge regime en wilden ze Raisa Vladimirovna niet teleurstellen.

Als u dit leest is Raisa al in de bevroren Russische grond begraven – met op haar kist een grote grafkrans van de jongens.

‘Spasibo Raisa Vladimirovna’.

Derk Sauer is uitgever van The Moscow Times en columnist bij Het Parool. Hij is ook ­oprichter van de Russische krant Vedomosti en oud-uitgever van RBK Gazeta.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden