Roos Schlikker. Beeld Lin Woldendorp
Roos Schlikker.Beeld Lin Woldendorp

Onze jurkjes hoeven geen pamflet te zijn

PlusRoos Schlikker

Zorg dat je broekje bij je beha past. Dat zei mijn moeder altijd. Want stel dat je een ongeluk kreeg. Je been meanderde raar op het asfalt, ambulancebroeders knipten je spijkerbroek open. Daar lag je: in wit slipje terwijl je een rode bovenkant droeg. Wat zouden mensen denken?

Ja, mensen denken een hoop. Want onvoorspelbaarheid maakt wankel.

Dat bleek toen vorige week de Vogue verscheen met Billie Eilish in wuft roze korset. Analisten buitelden over elkaar heen. Het zangeresje dat vroeger anarchistisch haar lichaam met ruim zittende truien verhulde, oogde als een behaagzieke pin-up. Zelfs op Radio 1 werd uitgebreid stilgestaan bij deze zogenaamd belangwekkende zaak.

Ik hoorde het verwonderd aan. Iemand heeft zin in satijn. Nou en? Iemand die vroeger oversized kleren droeg. Nou en? “Dat zag er trouwens soms niet uit,” stelde de presentator. Nou en?

Vrouwenuiterlijk zorgt snel voor onbegrijpelijke heisa. Waarom is een lingeriekiek reden te menen dat een zangeres gevallen is voor de roep om commercie? Waarom klinkt er ‘aandachtshoer!’ wanneer een schrijfster gedecolleteerd op tv verschijnt? Waarom is de jurk van Kaag discussiepunt wegens te chic? En waren haar campagnegympen fout, want te popiejopie?

Je doet het snel niet goed. In mijn eerste roman legde ik hoofdpersonage Lydia de woorden van mijn moeder in de mond. Lydia weet: voldoe aan de norm, val nergens buiten, want dan wordt je kop eraf gebeten. Dus zorg dat je broekje bij je behaatje past, wees ambitieus, maar niet te, zie er lekker uit, maar niet te, wees een moeder op school, een slet onder de dekens, maar niet té veel slet. Ooit trok ze voor de lol jarretelles aan. Haar man schrok zo dat zijn lul dienst weigerde en de substantie van een Monapuddinkje behield.

Ja, dit is fictie en best vet aangezet. Tegelijkertijd kent het echte leven ook duizenden regels waar vrouwen zich aan houden, vaak onbewust. Zelf schrok ik laatst toen ik in hemdje buiten sportte en mijn oksels was vergeten te scheren. Een stoppel deed me huiveren. Maar wat was er zo gênant? Mijn natuurlijke beharing? Of mijn schaamte daarover?

Billie Eilish durft anders te zijn. Anders dan standaard tienersterren en wellicht ook anders dan ze was. Net als dat ik vandaag anders ben dan gisteren. En morgen misschien opeens zin heb mét schaamhaar in boxershort door de Kalverstraat te marcheren terwijl ik een hoed vol pauwenveren en kwastjes op mijn tepels draag. Nou en? Soms trekt een mens gewoon wat aan, omdat het daar lust toe heeft. Onze jurkjes hoeven geen statement te zijn. Onze capuchontruien geen pamflet.

Ooit stopte Alicia Keys met make-up dragen. Krantencommentaren jubelden: wat een middelvinger naar het patriarchaat! Enkele maanden later liep zanger Adam Levine haar kleedkamer binnen terwijl ze zich uitgebreid opmaakte. Geschokt murmelde hij: “I thought Alicia Keys doesn’t do make-up.” Keys keek hem aan, mascararoller in de hand: “I do what the fuck I want.”

Ik denk dat ik die tekst op mijn niet bijpassende slipje laat drukken. Want dat is pas echt een lekker statement.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden