Massih Hutak Beeld Robin de Puy

Ontroerd door een rapdictee

Plus Column

Vorig jaar zomer kreeg ik het verzoek om een dictee te schrijven voor de studenten van het MBO College in Amsterdam-Zuid en ik zei ja, want zo ben ik.

Ik dacht aan de keren dat ik zelf meedeed aan een dictee en achteraf moest concluderen dat taal misschien toch niet zeg maar echt mijn ding was.

Afgelopen donderdag gebeurde het dan eindelijk. De docenten hadden kosten noch moeite gespaard om hun studenten de meest sexy taalmiddag van hun leven te bezorgen.

De theaterzaal was omgetoverd tot een soort examenlokaal, maar dan op de avond van het schoolfeest. Overal tafels en stoelen met pen en papier, met daar weer overheen slingers, een dj booth in de hoek en ballonnen op het podium die bij elkaar verschillende muzieknoten vormden. Tijdens de inloop draaide de dj, een student, Drake en Cardi B.

Aangezien ik hiphopmuziek maak, werd het spektakel aangekondigd als 'rapdictee'.

Maakt niet uit. Voordat ik begon te dicteren, stelde ik de jongeren, een stuk of honderddertig in totaal, gerust dat ik absoluut niet ging rappen. Ze slaakten een zucht van opluchting en schoven met gezonde tegenzin aan aan hun tafels.

De jongens vooraan, in Niketrainingspakken met Cartierbrillen, riepen dingen naar mij als 'soldaat' en 'strijder'. Ik riep dingen terug als 'je weet zelf' en 'ja man'.

Nadat ik de studenten had meegedeeld dat er dure koptelefoons te winnen vielen, werden de ruggen gerecht en de pennen ter hand genomen. Of ben ik nu te bescheiden en lag het aan mijn natuurlijke autoritaire voorkomen? Ik sluit beide niet uit.

Ik liet ze woorden opschrijven als budgettering, vijftigeurobiljet en bijouterieën. De concentratie en het enthousiasme waarmee de meer dan honderd studenten mijn dictee aan het schrijven waren, ontroerden me.

En altijd als iets mij ontroert, doe ik één ding: ik maak een filmpje voor Instagram. "MBO College Zuid, maak wat geluid!"

De winnaar van zowel mijn dictee als de taalquiz was, hoe kan het ook anders, een meisje. De jongens vooraan, met wie ik inmiddels een onbenoemde vriendschap had opgebouwd, hadden mij teleurgesteld.

Maar dat veranderde niets aan het euforische gevoel dat ik overhield aan dit initiatief, dat tot in de puntjes liefdevol was uitgevoerd en verzorgd door zowel de studenten als de docenten.

Op de roltrappen naar de uitgang belde ik mijn lievelingsmeisje om mijn blije gevoel te delen, maar die zei dat ze ging eten bij Vapiano en uit protest ging ik McDonald's eten. Zo eindigde ik op de parkeerplaats die tussen Maccie en de sportschool in ligt.

Alleen in Noord.

Terwijl ik mijn Big Tasty zonder bacon at en luisterde naar een oude Kunststof-aflevering waarin Wilfried de Jong aan Frénk van der Linden dingen uitlegde over hertenseks, parkeerde een dame naast mij die ook alleen in de auto ging eten.

We gaven elkaar een begripvolle knik en deden daarna heel erg ons best om vooral niet naar elkaar te kijken. Het ontroerde me. En wat denk je dat ik toen deed? Juist.

Rapper en schrijver Massih Hutak (25) schrijft elk weekend een column voor Het Parool. Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden