Marjolijn de Cocq. Beeld Artur Krynicki
Marjolijn de Cocq.Beeld Artur Krynicki

Ons tuinpark is geen lang leven meer beschoren

PlusMarjolijn de Cocq

We hebben weer water. De werkploegen zijn weer ingedeeld, de werkbeurten verdeeld. Een nieuw seizoen ‘op’ de tuin kan beginnen. Al moet dat nog steeds minder gezellig, zoals de nieuwsbrief vermeldt, ‘vanwege de nog steeds geldende contact-beperkende maatregelen.’ Gespreid en opgedeeld in kleinere groepen, geen gezamenlijk koffiemoment met plakje ontbijtkoek in en om het clubhuis. Maar schoffelen zullen we vandaag op Nieuw Vredelust, met mij als bezielende chef schoffel.

Chef schoffel met pijn in het hart, dat wel.

Want alle publieksacties, protesten, inspreekbeurten en overleggen ten spijt is ons tuinpark waarschijnlijk geen lang leven meer beschoren. We zullen schoffelen, we zullen snoeien en ­zaaien en zagen en maaien en dat alles volgens de richtlijnen waarvoor we vorig jaar vier lieveheersbeestjes scoorden, de hoogste beoordeling van het Nationaal Keurmerk Natuurlijk Tuinieren. Milieudiversiteit troef, maar de gemeente Ouder-Amstel wil ons maar niet inpassen in de plannen voor De Nieuwe Kern.

Defaitistisch zijn we niet, althans niet allemaal. Er zijn oude tuinders vertrokken maar nieuwe tuinders bijgekomen met nieuwe strijdbaarheid. En, houd ik me voor: hoe dan ook nog twee seizoenen om te genieten van deze prachtige plek die je zo dicht bij de Arena en het Sorteercentrum van PostNL niet verwacht.

Maar toch.

De verwaarloosde tuin die ik vijf jaar geleden aantrof is nu een paradijsje tussen de monumentale bomen van het park. En het idee van die bulldozers om de hoek stemt niet vrolijk.

Onderzoeksjournalist Loethe Olthuis schreef het Duurzaam handboek voor de luie tuinier, dat onlangs is verschenen. Het is een pleidooi voor het lichten van tegels, met tien simpele stappen waarmee je een eigen natuurreservaat kunt maken van je tuin of balkon – ‘een plek waar

je het leven een beetje mooier maakt.’ ‘Al die kleine stukjes duurzaam, weelderig groen bij elkaar,’ schrijft ze, ‘geven inheemse planten en bomen, vogels, insecten en talloze andere dieren weer een kans. Meer duurzaam groen zorgt ervoor dat er minder gif wordt gebruikt en houdt de lucht en het water schoner.’ Het helpt de aarde koeler te maken, vangt regenoverlast op, bespaart geld en grondstoffen en vermindert stress.

In 1960 moest tuinvereniging Vredelust wijken voor de bouw van de Bijlmerbajes en kregen de tuinders van toen dit stuk grond in Duivendrecht toegewezen als Nieuw Vredelust. Een Nog Nieuwer Vredelust zit er niet in. Geef ze niet zomaar op, die 103 stukjes duurzaam groen die zo liefdevol worden onderhouden. Ze staan ergens voor.

Marjolijn de Cocq schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? m.decocq@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden