Marcel Levi. Beeld Artur Krynicki
Marcel Levi.Beeld Artur Krynicki

Onophoudelijke verkleutering: met al die codes dreigt onze wereld een grote kleurplaat te worden

PlusMarcel Levi

Inmiddels weten we dat onze ministers meer Kansen met Janssen weten te verknoeien dan het Engelse elftal penalty’s kan missen. En is ons land dus inderdaad van een kortdurende corona­code geel regelrecht naar code rood getuimeld.

Nog maar net van de schrik bekomen kleurt het KNMI code oranje wegens extreme regenval in Limburg. De dreigende code zwart over het tekort aan intensivecare­bedden zit trouwens ook nog vers in ons geheugen. Tegelijkertijd is het al weken code paars voor hooikoortspatiënten.

Wist u trouwens dat code blauw gaat over sportiviteit en sociaal gedrag in zwembaden? En ik vermoed dat onze lhbtq-medemensen al zitten te broeden op een regenboogcode als de seksuele tolerantie in de verdrukking dreigt te raken.

Langzaam maar zeker dreigt onze wereld een grote kleurplaat te worden, gewoon weer een teken van de onophoudelijke verkleutering die over ons wordt uitgestort. Onze hoeders van de veiligheid gaan er kennelijk automatisch van uit dat we teksten, getallen of zelfs figuurtjes toch niet meer begrijpen en reduceren de wereld tot een paar simpele kleurtjes.

Maar al te vaak is die kleur­codering eerder misleidend dan richtinggevend. Doordat de weermannen en vrouwen altijd wel weer ergens een onheilspellende kleurcode voorspellen maar van al die dreigende mist of sneeuw dikwijls niks te bekennen is, trekt niemand zich er meer veel van aan. Het kan natuurlijk lastig zijn, maar toch lijkt kleurenblindheid mij een zegen. Dan kun je al die paniekerige alarmcodes gewoon negeren.

Andersom zijn die kleuren­codes soms juist te laat om ons te waarschuwen voor naderend onheil. Het weerinstituut zag de kolkende watermassa in Limburg toch echt een tikje laat aankomen en veranderde zijn oranje pas in rood toen het water al over de dijken van de Maas heen was geklotst en bij duizenden mensen het huis instroomde. En die coronakleurtjes zijn vaak ook vooral van toepassing op de situatie van één of twee weken eerder.

Codes zijn hip en horen erbij. Ons hoogste goed is inmiddels een felbegeerde QR-code, die toegang geeft tot overvolle, ongeventileerde en oververhitte nachtclubs waar de hoeveelheid corona in de lucht de concentratie zuurstof ruim overtreft. Toch blijft het uitkijken. Als je door je dokters en verpleegkundigen in het ziekenhuis wordt geüpgraded tot code D dan moet je je realiseren dat die D niet staat voor daverend succes of duurzame genezing, maar betekent dat het eind van je leven aanstaande is.

Genoeg geklaagd, want alles is nog altijd beter dan code grijs, een code die staat voor een saai en rimpelloos bestaan waarin de dagen en weken zonder enige opwinding of emotie in elkaar overvloeien en zonder natuur­fenomenen of zaken waarover we ons kunnen opwinden. Maar al te vaak bestaat ons leven uit vijftig tinten grijs.

Marcel Levi is voorzitter van de raad van bestuur van de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO). Daarvoor was hij ceo van University College London Hospitals en bestuursvoorzitter van het AMC. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? m.levi@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden