Beeld Artur Krynicki

Ongeloof, pijn, verdriet. On­geloof, trots, geluk

Plus Massih Hutak

Ongeloof, pijn, verdriet. On­geloof, trots, geluk.

De droom is uiteengespat, zegt iemand. We zijn gezegend dat we dit hebben mogen meemaken, zegt een ander. Ze hebben allemaal gelijk.

Als de eerste helft ongeveer halverwege is, verbreken wij thuis het vasten. Uiteraard tegen­over het televisiescherm. De openingstreffer komt snel en wij gaan steeds harder de liederen meezingen met het stadionpubliek. Duizenden valse stemmen klinken samen als zuivere muziek.

Tussen de linzensoep en dadels volgt de 2-0. Dit is hem. We maken dit echt mee. De laatste keer dat we in de finale stonden, was ik drie en woonde ik aan de andere kant van de wereld zonder ook maar een idee te hebben over wat ‘we’ was en of ik daar wel of niet bij hoorde. Nu zijn er weinig dingen waarover ik zekerder ben dan dat.

Dit is het ‘wij’ waar ik voor altijd bij wíl horen. Deze sticker mag je op me plakken en ik geef geen krimp. Ik trek er nog een shirt over aan en vertel je dat wij zijn Ajax, wij zijn de beste.

Ongeloof, pijn, verdriet. On­geloof, trots, geluk.

De droom is uiteengespat, zegt iemand. We zijn gezegend dat we dit hebben mogen meemaken, zegt een ander. Ze hebben allemaal gelijk.

Als de tweede helft begint, heb ik al geen ruimte meer voor eten. Groene thee wordt gezet met een paar takjes saffraan, want dat is het enige dat deze spanning enigszins weet te kalmeren. Gaan we dit echt meemaken? Ja. Geen twijfel over mogelijk. Ik app met een vriend die in het stadion zit en vraag hoe het is. Magisch, is zijn antwoord. Precies zoals in mijn woonkamer, denk ik dan.

De 2-1. Het is oké. Geen paniek. De laatste keer dat we in de finale stonden, sprak ik geen woord Nederlands. Ik had toen niet eens op een wereldkaart kunnen aanwijzen waar Nederland lag. Laat staan Amsterdam. Laat staan de Arena. Laat staan meezingen.

Als jonge tiener heb ik ooit een bijbaan gehad in het stadion, broodjes en drinken verkopen. Als ik na een rustige dienst eerder kon afronden en er waren plekken over op de tribune, liet ik die kans natuurlijk niet voorbijgaan. Of concerten, zoals dat van Madonna die ene keer. Als het kon, zat ik er.

Ongeloof, pijn, verdriet. On­geloof, trots, geluk.

De droom is uiteengespat, zegt iemand. We zijn gezegend dat we dit hebben mogen meemaken, zegt een ander. Ze hebben allemaal gelijk.

De 2-2. Een prachtige redding veranderde in een paar seconden, door chaos binnen de zestien, in de gelijkmaker. Mijn woonkamer wordt van alle kalmte beroofd. Er is weer plaats voor spanning en nu zelfs, voor het eerst in maanden, angst.

De toeschouwers blijven onverschrokken door zingen. Wij volgens thuis hun voorbeeld, Maar ik kan niet ontkennen dat de overtuiging in mijn stem plaats heeft gemaakt voor twijfel. We zijn er bijna. Maar dan.

Ongeloof, pijn, verdriet. Ongeloof, trots, geluk. 

Rapper en schrijver Massih Hutak (26) schrijft columns voor Het Parool.

Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden