Babs Gons. Beeld Artur Krynicki

Onenightstands of optredens: het afscheid is ongemak

Plus Babs Gons

Dank je wel, zegt hij, dat was een mooi optreden. Fijn om te horen, zeg ik. Ja, zegt hij, en we kijken elkaar iets te lang aan. Vooral, zegt hij tenslotte, dat ene gedicht. Ah, zeg ik en weer valt er een lange ongemakkelijke stilte waarin we elkaar nog maar wat meer aanstaren. Dat heb ik een paar jaar geleden geschreven toen ik… Hij kijkt weg.

En dat is dus echt gebeurd, zeg ik.

Hij doet een stap na achteren.

Dus… zeg ik nog en hij loopt ongemakkelijk weg.

Ik bevind me regelmatig in zo’n situatie, vind het altijd moeilijk om aan te voelen wanneer iets klaar is, wanneer het tijd is om op te staan uit een gesprek of door te lopen na een compliment. En wat ik helemaal ongemakkelijk vind, is gedag zeggen, daar kan ik me van te voren al druk over maken.

De bijeenkomst loopt ten einde, de afspraak, de ontmoeting is voorbij, dan moet je opstaan, het kantoor of het café uitlopen, stilstaan met de fiets, of uit de auto stappen en dan: dag. En omdat dat woord zo kort is wil ik er altijd van alles achteraan plakken. Zo van ‘dag, nou, misschien tot snel’ of ‘succes nog met…he, je weet wel’. Of ‘hou je haaks, sterkte, leuk was het, volgende keer bij mij’. Dat kan allemaal, alleen verwissel ik ze regelmatig. Dan zeg ik ‘jij ook’ als iemand zegt ‘dat was een fijn gesprek’. Of geef ik een hand terwijl iemand me net wil omhelzen. Laatst sloot iemand het gesprek af met ‘tot volgende week’. Dank je wel, antwoordde ik. Er viel een stilte.

Een vriendin van mij had een keer een zwaar mislukte onenightstand. Zwaar mislukt in de zin van dat het huis vies was, de wijn was zuur, het gesprek vlotte niet, zij beet iets te hard, hij was te zacht. Waarschijnlijk hoopten ze beiden dat het maar snel voorbij mocht zijn.

Helaas moest ze blijven slapen, want de trams reden niet meer. Toen het afscheid die ochtend, je kan wel raden dat het heel erg ongemakkelijk was. Zij wist er nog net een ‘nou, oké dan maar’ uit te persen. En het volgende moment had ze een tros bananen in de hand.

Wat, een tros bananen, vraag ik haar verbaasd. Ja, zegt ze droog, een tros bananen.

He, had je daar om gevraagd. Ze schudt lachend haar hoofd, nee joh. Stond de fruitmand naast de kapstok? Nee ook niet. Maar hoe kwamen die bananen dan in jouw hand. Ik weet het werkelijk niet, zegt ze. Ze waren ook al behoorlijk bruin.

Dat lijkt me pas ongemakkelijk. Nou, dag dan maar, dank je wel, ik bedoel gelukkig nieuwjaar.

Vanwege het winterreces van de gemeenteraad verschijnt Republiek Amsterdam niet. Spokenwordartiest, dichter en schrijver Babs Gons neemt daarom deze week de honneurs waar. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden