Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki

Ondubbelzinnig plaatste mijn toekomstige vrouw me in de friendzone

Plus Massih Hutak

We ontmoetten elkaar op ­Kwaku, op een ­hete zomer­avond in augustus. Zij stuurde mij die dag laat in de ochtend een bericht dat ze naar het festival zou gaan. Ik had ­verbaasd gerea­geerd hoe toevallig het was, want ‘ik ging ook’. In werkelijkheid probeerde ik dat jaar De Laatste Dag te vermijden. Nu moest ik als een gek ­kijken of ik nog een kaartje kon kopen online. Maar het was ­uitverkocht.

Het enige wat erop zat, was ­gewoon naar het Mandelapark gaan en dan in een oververhitte ­menigte wachten tot er telkens één iemand uit ging zodat één iemand naar binnen kon. En dat dan tweeënhalf uur lang in wat inmiddels geen rij meer was maar een totale chaos.

Door de drukte ging ook nog eens het bereik uit de lucht waardoor ik niet kon laten weten dat ik buiten stond en ­vragen of zij er überhaupt al was en dus zonder een idee of al dit ­lijden eigenlijk wel zin had. Maar een echte Noordsider geeft nooit op, dus ik riskeerde het en hield vol, voor haar.

Het zat namelijk zo: ik probeerde al een tijdje, weliswaar chic maar ondubbelzinnig, een date te forceren. Terwijl zij mij al meermaals op het hart gedrukt had dat ik haar een hele leuke jongen leek met wie zij alleen muziek wilde maken, meer niet. Zo plaatste zij mij, weliswaar chic maar ondubbelzinnig, in de friendzone.

Een paar maanden eerder ­leerde ik haar kennen via de soulvolle covers van pophits die zij plaatste op haar Instagramprofiel. Die stem, zoveel ziel in zo’n jong lichaam, daar wilde ik graag beats voor maken.

Maar het was uiteindelijk haar r&b-uitvoering van het Pokémon-anthem dat een eerste vlinder verwekte in mijn buik. Ik daagde haar, een beetje gemeen, uit om Erykah Badu’s Appletree te ­zingen en zij kilde het. Opeens bleek ik in verwachting van tweeling vlinders.

Ze hield van Erykah Badu, Pokémon en Kwaku. Meer had ik niet nodig om te bepalen of dit meisje het verdiende om voor haar urenlang in een benauwde mensenmassa te staan zonder garantie of ik haar überhaupt nog zou zien. Eenmaal binnen leek de bende buiten niets vergeleken met de drukte op het festivalterrein.

En het bereik was nog steeds uit de lucht. Of wij elkaar gingen ontmoeten, hing volledig af van een goddelijke interventie. Op dat moment besloot ik dat, mocht ik dit meisje op een wonderbaarlijke manier toch nog tegen­komen, ik met haar zou trouwen.

Na een paar uur eenzaam ronddwalen had ik de hoop opgegeven. Ik liep rond te slenteren met m’n schaafijs en te besef­fen wat voor sukkel ik was.

En toen stond ze ineens pal voor me. Wat ik op dat moment voelde, is alleen uit te leggen via het couplet van Baas B. op Moppie.

Vandaag is het precies twee jaar geleden dat, op een hete zomeravond in augustus, aan de voet van de Rode Zee, onder een dadelboom, ‘dit meisje’ voor altijd mijn Lievelingsmeisje werd.

Rapper en schrijver Massih Hutak (26) schrijft columns voor Het Parool.

Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden