Thomas Acda

Onderweg naar New York, in de rij, ontmoette ik een geweldige man

Thomas Acda Beeld Wolff

Aangenomen dat u vorige week mijn stukje ook gelezen heeft, een fijne veronderstelling als was ik Carrie Bradshaw uit Sex and the City of de man die Greg Kinnear speelt in You've Got Mail, haak ik even in op mijn douaneavonturen in het Vaticaan van Amsterdam, Schiphol.

Het is natuurlijk niet alleen maar kommer en kwel met onze grensbewakers.

Het zijn heus niet allemaal uniformdragers die na een misgelopen sollicitatie voor kampbewaarder uiteindelijk alleen de grens van taxfree shoppen mogen bewaken. Sterker nog, de meesten zijn hoogst vriendelijk, helemaal vergeleken met buitenlandse collegae.

Probeer maar eens een appel te eten in de rij voor de New Yorkse douane. Goeie remedie tegen obstipatie.

Niet zozeer de appel, maar zeker de daaropvolgende strip search die met veel enthousiasme geheid uitloopt op een endoscopisch onderzoek waarbij de camera van de man achter je uiteindelijk haarscherp de bewaker voor je opengesperde mond in beeld zal krijgen.

Onderweg naar New York, in de rij voor de eerste check, ontmoette ik een geweldige man.

(Jazeker, ik vlieg. Of beter, en zeker ook voor mijn medepassagiers, ik laat me vliegen. En ja, ik weet dat het slecht is voor het milieu, maar dat kun je tegenwoordig afkopen. Doen hoor! Al is het ­alleen maar om je twitterlijn schoon te houden van 'weet je wel-dat'- en 'dieren/dood/milieu/jouw schuld, hoe kun je leven met jezelf!'-berichten. Zodra er een fietspad ligt naar Manhattan ben ik de eerste, beloofd.)

Nu even tijd voor een leuk verhaaltje. Douane-eerherstel.

De situatie: vóór mij in de rij een beroepsreiziger. Kleine rugzak, grijze paardenstaart, lichtgewicht en sneldrogende kleren, dat type. Voor hem een middelbare knappe dame, denk Emmylou Harris.

Daartussen mijn douanier, beetje mollig, 1 van de 22 smaken waarmee Suriname ons land verrrijkt en een glimlach van puur ­beroepsplezier. Iedereen krijgt een welgemeend goedemorgen en een reeks vriendelijke aanwijzingen.

Dan tegen de beroepsreiziger voor me: "Reis je alleen?"

De man knikt.

"Reis met haar!" zegt de grensbewaker vrolijk, en hij knikt met zijn hoofd richting de knappe vrouw die al bij de band staat. "Zij reist ook alleen."

Verbaasd kijkt de meneer voor me ­richting de bedoelde dame.

"Knappe vrouw toch? Heel aardig ook!"

Als ik mijn rugzak in een bakje leg zie ik dat achter de bodyscan de man en vrouw wachtend op hun handbagage onwennig maar glimlachend kennis aan het maken zijn. Echt een goede morgen.

Ik krijg ook die welkome lach en een gezongen goedemorgen, dat vlekkeloos overgaat in een lied van Bløf. Mijn haar te kort laten knippen, denk ik..

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van 'de' Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden