Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

‘Onderhandelingen kennen geen winnaar of verliezer en dat zie je aan het resultaat’

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

‘Waar is die stad?” vroeg de journalist.

“Dit is ons centrum,” zei de oude bewoner. Hij had even getwijfeld of hij ‘was’ of ‘is’ zou zeggen, maar had voor het laatste gekozen.

Beiden liepen over een bed van kogels.

“Kogels wijzen altijd op wanhoop,” zei de oude bewoner, “zowel bij de vijand als bij ons werd elk sprankje hoop geliquideerd.”

De journalist noteerde elke zin ijverig in zijn opschrijfboekje.

“Waar zijn we hier precies?” vroeg hij.

“Dat weet ik niet precies, al heb ik hier al meer dan zeventig jaar gelopen, gespeeld, gedanst en gevreeën.”

Ze stonden op een berg puin. De oude man tuurde tussen de verbrande stenen.

“Wat zoek je?”

“Een aanknopingspunt. Iets wat ik me herinner, maar ik vrees dat ik alleen nog mijn herinneringen heb. Ik werd geboren in een oorlog die we wonnen en zal waarschijnlijk sterven door de hand van mijn bevrijders.”

“Wat vond u van de onderhandelingen?” vroeg de journalist.

“Onderhandelingen kennen geen winnaar of verliezer en dat zie je aan het resultaat. Wie heeft er nu gewonnen? En wat is er gewonnen? We weten wel wat het resultaat is van verlies: puin, lijken en verdriet.”

De oude man groef met zijn stok een stuk steen uit.

Hij las: “Hier rust…”

“Ik denk dat ik weet waar we zijn,” zei hij, maar de journalist hoorde hem niet goed.

“Wat zeg je?”

“Niks, ik dacht aan mijn vader en moeder.”

Opeens zagen ze iets dat glom en intact leek. Het was een nog gave tank.

“Het huis van de vijand,” zei de oude bewoner.

De journalist kon zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen, opende het luik en deinsde terug. Hij zag en rook stront en pis. De kots van angst en haat.

De oude bewoner vond de geur al niet meer opvallend. Hij dacht: ‘Ergens stelt die geur gerust. Er zaten mensen in de tank. Mensen. Die je ook onmensen zou kunnen noemen. Wat is het verschil?’

“Heb je genoeg voor je verhaal?” vroeg de oude bewoner. Hij was moe, hij wilde tussen het puin gaan zitten op de plek die hij had herkend.

“Nog één vraag. Hoe voelt u zich nu?”

Tja, wat moest hij daar nu op antwoorden? Was er verdriet? Angst? Woede? Haat? Liefde? Was het een soep van al die gevoelens die nog lang moest trekken?

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden