Patrick Meershoek.Beeld Artur Krynicki

Ondenkbaar: een witte stadsdeelvoorzitter in Zuidoost

PlusPatrick Meershoek

In het stadsdeel Zuidoost leidde de benoeming van een hoge ambtenaar onlangs tot protesten uit de organisatie. De lijst met klachten was indrukwekkend lang maar ook opvallend vaag, en de indruk bleef hangen dat de topambtenaar als kind van Spaanse migranten niet zozeer de verkeerde kwalificaties had, als wel de verkeerde kleur.

Het verzet past in een patroon. Sinds de opstand van het Zwart Beraad in de jaren negentig is Zuidoost officieus stevig in Surinaamse handen. Het is ondenkbaar dat een witte man of vrouw er stadsdeelvoorzitter wordt, net zoals het ondenkbaar is dat Amsterdam binnen afzienbare tijd een zwarte man of vrouw als burgemeester krijgt.

Dat laatste is best gek. Amsterdam heeft al tientallen jaren een gemengde bevolking en mag zich graag op de borst slaan als internationale hoofdstad van diversiteit, emancipatie en tolerantie. De ambtelijke organisatie vertoont echter grote overeenkomsten met de Mont Blanc: hoe hoger je komt, hoe witter het wordt.

In een stad waar wit bestuur de regel is, verbaast het niet dat de Surinaamse gemeenschap in Zuidoost vasthoudt aan de verworven unieke positie, ook al gebeurt dat geregeld met methoden die weinig aangenaam zijn voor degenen die in de weg staan tussen de macht en de achterban.

Het is wel een positie die wankelt. Zuidoost verandert in een hoog tempo, en de bevolking verandert mee met elk nieuw huizenblok dat wordt neergezet. Het verzet tegen de gentrificatie is ook een verzet tegen het verlies van de macht en invloed die de afgelopen decennia nog vanzelfsprekend waren.

Dat blijft een groot nadeel van verandering: dat de dingen veranderen. Zuidoost is niet langer het afgelegen eiland van weleer, waar bij gebrek aan belangstelling van het stadsbestuur de lokale politiek alle ruimte had om samen met de verschillende gemeenschappen informele oplossingen te zoeken voor de problemen, en daar was nooit gebrek aan.

Dat was zeker geen gemakkelijke opgave. Onder de motorkap van de multiculturele samenleving zitten heel veel onderdelen, en die zijn lang niet allemaal terug te vinden in het officiële instructieboekje van de dealer. Vandaar dat veel bestuurders ervoor kiezen de motorkap maar dicht te laten, hopend dat het karretje blijft rijden.

Dat betekent in de praktijk dat er weinig wordt gesproken over de kleur van de macht en de etnische herkomst van bestuurders en topambtenaren. Het hééft ook iets ongemakkelijks, zeker voor de mensen om wie het gaat. Tegelijkertijd zien we overal om ons heen dat het een factor van belang is.

Misschien moet die motorkap daarom toch maar eens open. Ik heb zelf twee linkerhanden en zou niet weten waar te beginnen, maar volgens mij is het wel het begin van een weg die ertoe kan leiden dat over tien of twintig jaar de witte stadsdeelvoorzitter van Zuidoost de telefoon kan oppakken om de zwarte burgemeester op de Stopera te bellen voor overleg over een dringende kwestie.

Reageren? patrick@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden