Beeld Artur Krynicki

Omstanders lachten hem uit en noemden hem ‘wappie’. Ik zuchtte alleen

PlusNatascha van Weezel

Mijn moeder en ik liepen langs de oliebollenkraam op het Scheldeplein. Er stond een lange rij. Wij waren met spoed onderweg naar de dierenarts en hielden een mand vast met daarin onze luid piepende kat. Het beestje at en dronk niet meer, kon nauwelijks op zijn poten staan.

Een harde kreet trok mijn aandacht: “Laat u niet vaccineren, dát wordt de grote ramp van 2021.” Een man op straat deelde flyers uit. Daar stond een tekening op van een injectienaald met een rode streep erdoorheen. Omstanders lachten hem uit, maakten foto’s en noemden hem ‘wappie’. Ik zuchtte alleen, want ik was bang voor het lot van onze kat en bovendien had ik liefdesverdriet. Het was de dag voor oud en nieuw.

Twee uur later waren we thuis en werd mijn moeder gebeld door een onbekend nummer. “Goedemiddag mevrouw Van Weezel. U spreekt met het dierencrematorium. Wij willen even bevestigen dat Romeo zojuist door ons is afgehaald.”

“O, ja, ja.”

“U wilt dat hij gecremeerd wordt?”

“Uhm, ja graag. Of nou ja graag… ja, dat wil ik.”

“Mag het met andere diertjes samen?”

“Liever alleen.”

“Dat kan natuurlijk ook.”

“En wilt u dat zijn as over ons veld wordt uitgestrooid?”

“Dat is goed.”

“We hebben een heel mooi veld.”

“O, fijn.”

“Is Romeo oud geworden?”

“Zestien en een half.”

“Dat is een gezegende leeftijd. Dan heeft hij een mooi leven gehad.”

“Zeker. Je maakt in al die jaren heel wat mee samen in huis.”

“Dat kan ik me voorstellen. Het is een heel gemis. Nou, dan vindt de crematie morgen plaats. U krijgt een bewijs van de datum en het exacte tijdstip. Dat komt dan bij de nota. De nota komt neer op 124 euro.”

“Dat is goed.”

“Fijne fees… veel sterkte ermee.”

“Ja, dankuwel mevrouw.”

In de keuken ruimden we de eet- en drinkbakjes van de kat op terwijl ik dacht aan de demonstrerende man en aan Romeo, die net in onze armen was ingeslapen. Ik mijmerde over het afgelopen jaar.

Veel mensen voelen de behoefte om hun mening aan anderen op te dringen. Ze willen coûte que coûte gelijk hebben. Tegenstanders luisteren niet, maar jouwen degenen met felle meningen juist uit. En zo is de cirkel van vervreemding weer rond. Hoewel ik niet speciaal koningsgezind ben, vond ik de term die de koning hiervoor in zijn kersttoespraak gebruikte treffend: de manische meningenmachine. Die draait op volle toeren, of het nou om corona gaat, de overheid, asielzoekers of ‘de Nederlandse traditie’. Het maakt me horendol en volgens mij ben ik niet de enige.

Dus asjeblieft, neem jezelf niet zo serieus. Uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde: liefde, een huisje, genoeg geld om van te kunnen leven en een gezond dier op schoot.

Natascha van Weezel (34) is journalist. Elke maandag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? natascha@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden