Thomas Acda.Beeld Artur Krynick

Of meneer Derwig even door wil schieten

PlusThomas Acda

In een oude fabriekshal in de periferie van de stad volg ik de wedstrijd van mijn jongste kind. Mijn oudste kind is coach van haar team. De bedoeling was dat we ­samen coachten, maar nadat ik bij de eerste training schaterend had verteld over hoe mis het in mijn jeugd was ­gegaan toen ik een team met twee coaches had gehad, kon je in de stilte die de kinderen lieten vallen het rinkelende uiteenvallen van dat plan horen. Ik had mezelf met één verhaaltje tot assistent-trainer ge­degradeerd. Via de team-app verneem ik dat we het eerste kwartier geen doelpunten ­tegen hebben gekregen. Dat biedt hoop!

Ik moet mijn telefoon aan de regieassistent afgeven omdat Jacob Derwig van plan is mij neer te knallen, en wel voor zevenen want hij moet nog naar een familie­aangelegenheid. Bovendien staat de aanslag in het callsheet. Weinig bezorgd over het ophanden zijnde lichamelijke ­ongemak – er staat immers in het script dat de aanslag zal mislukken – begeef ik me naar de set.

Meike legt mijn telefoon voor haar monitor en gaat gewoon door met haar werk. Een regieassistent is de spin in het hart van elke productie, zonder wie er in de ­editing room geen touw aan vast te knopen is. Belangrijk, dat weet ik ook heel goed. Maar als we nou echt geen enkel doelpunt tegen hebben gekregen, Meik?

We lopen de scène door. Ik zit achter mijn pc, Jacob komt binnen, trekt zijn pistool, zonder dat ik het zie. De loop gaat tegen mijn hoofd. Ik speel hè, wat gebeurt me nu, zeg? En de cameraman geeft aan dat hij geen fuck kan zien als Jacob tussen hem en mij in blijft staan. Jacob zegt dat hij mij toch moeilijk ongezien van voren kan neerschieten en ik, die toch in principe ­andere belangen zou moeten hebben, ­beaam dat. Maar wat als mijn pc aan de ­andere kant van de tafel staat? Ik heb voor alles een oplossing. Behalve voor het ­volgen van ons scoreverloop. Die bron ligt voor Meike te zwijgen. Morgen neem ik mijn oude iPhone mee en geef ik die wel af.

We gaan verder. Ik lig op de grond, Rob van Rob’s Prop Shop legt zoveel bloed om me heen dat ik me toch afvraag of ik het script wel goed gelezen heb en ineens herinner ik me dat ik ook nog de EHBO-cursus moet doen, vanavond. 19.00 uur, in de kantine. Taak van de assistent-trainer. Dus als meneer Derwig even door wil schieten rij ik met hem mee. Dan licht mijn telefoon op. Wat? WAT?

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van ‘de’ Amsterdammer. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden