Femke van der Laan. Beeld Artur Krynicki
Femke van der Laan.Beeld Artur Krynicki

Of het nog goed komt? Ik weet het niet

PlusFemke van der Laan

We waren onderweg. Met z’n vieren. Met de auto. Nog maar net. Het zou wel even gaan duren, dus hadden we iets te eten mee. En een aardrijkskundeboek, voor een toets, later in de week. We waren nog niet eens aan de tektonische platen begonnen, of aan de ontbijtkoek, toen er lampjes waren gaan branden en er piepjes hadden geklonken. De knipperlichten waren aangegaan zonder dat ik ergens op had gedrukt en tussen mijn handen, achter het stuur, had ik het woord stop gelezen. In hoofdletters. Dat leek me wel een goed idee.

Ik haalde het benzinestation terwijl ik dacht aan alles wat ik wist over tektonische platen. Ik kwam er best ver mee. Nu staan we naast de luchtpomp. Voor niets. De band rechtsachter is lek. We hebben er een tijdje naar gekeken. Op een rijtje. Op de tegels. Daarna keken ze alle drie naar mij. Ik raakte het ventiel even aan. Mijn vingers werden vies. Met mijn andere hand pakte ik mijn telefoon.

We zijn weer in de auto gaan zitten. Wachtend op redding. Het voelt alsof we allemaal naar rechts leunen, alsof het aardrijkskundeboek op de achterbank zo zwaar is dat het de auto naar beneden duwt. Er wordt ongerust gekeken. En een beetje sip. Alle vragen zijn al gesteld, over hoelang het gaat duren en of het nog goed komt en hoe dan. Vooral hoe dan.

Ik weet het niet.

Uit het dashboardkastje heb ik de slotboutadapter gepakt. Dat is het enige wat ik weet. Dat die nodig is. Straks. Als de redding komt. Ik laat hem heen en weer rollen op mijn hand. Hij is zwaar. Zwaarder dan het aardrijkskundeboek. Ik denk aan hoe zwaar tektonische platen zijn, aan wat die allemaal naar beneden kunnen duwen, ik denk aan aardbevingen en vulkanen en aan waarom mijn hoofd als ik denk aan de dagwaarde van de auto er altijd straatwaarde van maakt. Daarna denk ik aan hoe het zou zijn als we in Japan woonden en ik als de aarde rommelt het allemaal wel zou weten. Dat ik ze zou kunnen uitleggen hoelang het zou gaan duren en dat het weer goed komt en hoe dan. Vooral hoe dan. En dat als we daar een lekke band zouden hebben, in Japan, ik het ook niet zou weten. Maar dat dat dan niets uit zou maken, want ik wist al alles van tektonische platen en daar had je tenminste iets aan. Dan hoefde niemand ongerust te kijken. Of sip.

Als ik omkijk, naar het aardrijkskundeboek, zie ik door de achterruit een gele auto aankomen. Een kwartier later eten we ontbijtkoek op de snelweg.

Femke van der Laan is journalist. Wekelijks schrijft ze een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden