Max Pam en Paul Brill.Beeld Artur Krynicki

Of Baudet is een racist, of Baudet is een opportunist

PlusPam en Brill

Eén kwestie, twee visies: de Amsterdamse blik en een mondiale kijk op de actualiteit. Deze week: twitterstupiditeiten.

Grootste onzin

Thierry Baudet, leider van Forum voor Democratie, heeft zich vertwitterd. Wat precies in die trein is voorgevallen, zullen wij vermoedelijk nooit weten, maar zeker is dat Baudet de Marokkanen de schuld heeft gegeven, terwijl die bij het hele incident niet waren betrokken. Daarna volgden halfbakken excuses, waarbij Baudet zijn gedrag probeerde te vergoelijken door te verwijzen het naar immigratiedebat, wat de zaak slechts erger maakte. Of Baudet is een racist, of Baudet is een opportunist die uit electorale overwegingen inspeelt op racistische gevoelens – beide opties zijn even verwerpelijk.

Ik vermoed dat Baudets leermeester, de rechtsfilosoof Paul Cliteur, de hele kwestie tandenknarsend heeft gevolgd. Cliteur moet zijn leerling eens flink aan zijn oor trekken voor diens twitterstupiditeiten.

Of het de volgelingen van Baudet – FvD is tegenwoordig in ledenaantal de grootste partij van ons land – veel uitmaakt, is nog maar de vraag. Twitterende politici kunnen de grootste onzin verkondigen, zonder dat hun populariteit wordt geschaad. Zelfs wanneer hun enormiteiten onmiddellijk worden weerlegd, is het niet zomaar gezegd dat de aanhang wegloopt. Die kan zelfs groeien, zo laat Trump zien. Twitter wordt door velen kennelijk ervaren als een proeftuin voor de meest vergaande beweringen. Een marktplaats waar zelfs de Groten der Aarde mogen beledigen, pesten en treiteren.

Ik heb zelf ook getwitterd en het viel mij meteen op hoe gevaarlijk Twitter is. Je bent snel geneigd je mee te laten voeren op een golf. Flink erop slaan, keihard terugboksen, elke aanval verdient een riposte, het kan zeer meeslepend zijn. De regels van beschaafd verkeer zijn snel vergeten en voor je het weet, zit je ruzie te maken met Jan Dijkgraaf en dat soort types. Na een jaar was ik er klaar mee, zoals dat tegenwoordig heet.

Voor dit stukje heb ik nog even op Twitter gekeken of er veel is veranderd. Nee. De meest recente tweet aan mijn adres: ‘Wat een domme lul is die Max Pam.’ Neergekwakt door ene Mihai Martoiu Ticu, die beweert filosofie en internationaal recht gestudeerd te hebben. Echt hoger opgeleid taalgebruik en als je even verder googelt, zie je dat die Mihai met zijn stukjes bij zo’n beetje alle krantenredacties leurt, maar dat ze praktisch overal direct in de prullenmand worden gekieperd. Lul is trouwens een van de meest gebezigde woorden op Twitter. Klootzak ook. Noem mij een scheldwoord en je komt het tegen.

Toch moeten wij ook blij zijn met Twitter, want je ziet ook slimme, ontroerende en geestige tweets voorbijkomen. Voor de rest zijn het harde scheten: ze stinken, maar ze geven een opgelucht gevoel – en misschien is dat ook wat waard.

Max Pam

Zeperd van Trump

Soms heb ik wel eens heimwee naar de tijd van Dan Quayle. Kent u zijn naam nog? Dan Quayle was een jeugdige maar nogal obscure senator uit Indiana toen hij in 1988 tot bijna ieders verrassing door George Bush werd uitverkoren om diens running mate te worden in de slag om het Witte Huis.

Wat de oudere Bush – in wezen een prudente man, die ook een capabele president zou worden – heeft bewogen om dit lichtgewicht op het schild te heffen, is nooit helemaal duidelijk geworden. Dat hij daarmee zijn eigen glazen niet heeft ingegooid, toont vooral aan dat de keuze van de kandidaat voor het vicepresidentschap er minder toe doet dan in de opwinding van het moment doorgaans wordt aangenomen.

Hoe dan ook, voor politieke junkies braken vrolijke tijden aan. Want Quayle bleek een uitzonderlijke brekebeen, die grossierde in warrige uitspraken en regelrechte stommiteiten. Ze waren zo talrijk dat er moeiteloos een verrukkelijke bloemlezing van gemaakt kon worden.

Geen gedachtekronkel ging hem te ver. ‘We bevinden ons op een onomkeerbaar traject naar meer vrijheid en democratie – maar dat kan veranderen.’ Hij haalde voortdurend steden en staten door elkaar.

Ik moest aan Quayle denken toen Donald Trump begin deze week de Kansas City Chiefs per tweet gelukwenste met hun zege in de Super Bowl. Ze doen daarmee ‘de geweldige staat Kansas’ alle eer aan, meldde hij. Dat zou zeker het geval zijn, ware het niet dat Kansas City in het aangrenzende Missouri ligt.

Ach, waren alle tweets van deze president maar van dit kaliber: een zeperd van jewelste, maar tamelijk onschuldig. Dat gaat evenwel niet op voor het merendeel van zijn gigantische Twitter-oeuvre. In de vele duizenden sinds het begin van zijn presidentschap overheersen kwaadaardigheid en leugenachtigheid. Meermaals heeft hij een naaste medewerker per tweet onderuit gehaald.

De Washington Post heeft uitgezocht dat president Trump in drie jaar 16.241 valse of misleidende beweringen heeft gedaan. Laten er duizend of desnoods vijfduizend betwistbaar zijn, dan nog is er sprake van een monument van bluf en grootspraak.

Natuurlijk hebben ook vroegere presidenten gelogen, maar de leugen werd door het Witte Huis nimmer zo luchthartig bemanteld en gebagatelliseerd als nu.

Het hele politieke klimaat wordt erdoor vergiftigd, zo zagen we deze week nog eens bij de State of the Union. Eerst weigerde de Trump de hand van Nancy Pelosi te schudden. Vervolgens begon zij aan het eind van zijn toespraak haar exemplaar van de tekst te verscheuren.

Amusant theater. Maar we zien toch vooral een politiek bestel dat ernstig uit het lood is geslagen.

Paul Brill

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden