PlusBabs Gons

Oeps, ik heb het dus toch hardop gezegd

null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Ik ben de stad even ontvlucht naar het platteland, om rustig te kunnen schrijven. Vlak bij de Afsluitdijk, op misschien wel de winderigste hoek van het land op dit moment, raast een storm langs het leenhuis, een prachtig stulpje tussen de velden. De buurvrouw is een bruine koe met een dikke witte streep, die haar achterkant van haar voorkant lijkt te scheiden. Ze staat eenzaam in een groot weiland. Ik kijk constant naar haar en zeg tegen de vriendin die mee is: “Kijk, ze staat nu weer daar. Kijk, nu ligt ze.”

Ik vraag me af of ze eenzaam is en ik googel koeien en eenzaam, maar ik word verdrietig van het lezen. Als we even later gaan wandelen, komt net de boer aanrijden die de koe komt ­voeren.

“Mooie koe,” zeg ik. Hij draait zich vriendelijk naar me toe en begint van alles te vertellen.

Dat het geen koe is, maar een rund, dat hij er daar wel dertig van heeft, dat deze elke keer ­losbreekt en daarom hier alleen staat.

“Daar staan de andere, bij die boerderij.” Hij wijst naar een punt in de verte. Dat hij denkt dat hij niet eenzaam is, want hij ziet er goed uit. Als zijn vacht glanst, is het goed. Misschien zou hij het gezelliger vinden met de andere runderen, maar hij loeit niet. Onlangs las ik dat koeien groeten, dat is vast ook zo bij runderen. Loeien betekent ‘hallo’ of ‘hier ben ik’.

Onverstoorbaar doorkauwen

“Maar,” onderbreekt de boer mijn gedachten, “hij moet wel binnenkort naar de slager.”

Ik kijk snel of het rund het gehoord heeft, maar hij eet rustig zijn stokbrood op.

“Ach,” zeg ik en slik in dat ik veganistisch ben en het zielig vind. Zo vervelend dat mensen altijd hun eigen ideologie opdringen, ik doe daar niet aan mee.

“Mijn dochter is ook vegan,” zegt hij. Oeps, ik heb het dus toch hardop gezegd.

“Ik vind dat je ook niet elke dag vlees moet eten, twee keer in de week of zoiets, maar neem dan wel een goed stuk biologisch vlees.” Hij wijst naar het rund dat onverstoorbaar doorkauwt. Zou hij weten dat hij biologisch is? Mijn gedachten dwalen af naar de dochter van een vriendin, die ooit vroeg, nadat ik haar had uitgelegd dat ik een biologische vader had en een stiefvader: “Biologisch? Is dat dan een duur­zame vader?” Nou nee, had ik gelachen, zo duurzaam was hij niet – maar dat is een verhaal voor een andere keer.

De volgende ochtend, als we het huisje uitkomen voor een wandeling, kijken we naar de wei waar het rund staat en warempel, hij loeit naar ons.

“Hallo,” roepen we terug over de wind.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden