Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Oekraïne? We hebben te veel eigen sores op het ogenblik

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

We willen winnen – en bij verlies verliezen we onze aandacht.

Rusland is aan de winnende hand, Oekraïne moet steeds meer opgeven. Het is spannender dan ooit. Wapens zouden ‘een gamechanger’ kunnen zijn, maar die krijgt Oekraïne niet genoeg.

De eerste verwijten dat ik wat betreft de strijd tussen beide landen ‘naïef’ ben, heb ik al binnen.

“Wat is naïef?” vroeg mijn kleinzoon.

“Zeg ik niet.”

“O, nou dan niet.”

Dat is met verwijten en scheldwoorden vaak het geval: als je de betekenis of het woord zelf niet kent, is het een veertje dat op een rots valt. Ik weet ook niet precies wat degene bedoelde die mij naïef noemde.

Dat de oorlog in Oekraïne minder belangstelling trekt, begrijp ik; hij laait wel weer op als de nucleaire dreiging groter wordt. Wij hebben te veel eigen sores op het ogenblik.

Het is als met ziekte. In het begin is iedereen bezorgd. Maar als je niet sterft of geneest, gaan de gesprekken al snel over de vakantie en het duurder worden van de benzine.

“Is oom Wim nog ziek eigenlijk?”

“Weet ik niet. Van kanker genees je toch niet zo snel?”

“Volgende keer vragen hoe het met hem gaat.”

Ik weet nog dat we tijdens de corona-pandemie verzuchtten: wat zou het heerlijk zijn als het oude normaal weer zou terugkomen. Maar we wisten al dat normaal niet bestaat, laat staan het oude normaal. De pandemie, de oorlog in Oekraïne, die energiecrisis, de klimaatcrisis, de wooncrisis en alles wat aan die crisisboom nog hangt, zal vergeelde foto’s van ons normaal maken.

Bij een crisis hebben de verkeerden altijd de macht in handen, en als de goeden de macht hebben, bakken ze er niets van.

De weg die geplaveid is met goede intenties leidt naar de afgrond, zoals we weten.

Ik haal er mijn schouders maar over op.

Moet ik me ook bezig houden met de kleine oorlogen?

Ik wil het wel, maar ik kan het niet.

Ja, ik vind het erg dat ik armoede om me heen zie toenemen en ik vrees ook waartoe die zal leiden, maar ook dat weten we al lang.

Laatst zag ik goede satire, maar het was het Journaal.

Het echte oorlogsjournaal zag ik op Telegram en de beelden kwamen rechtstreeks uit de hel.

Jongens die een sigaretje roken, naar de camera lachen, uit een pannetje of blikje eten in een decor van verse ruïnes en tanks.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden