Patrick Meershoek Beeld Artur Krynicki

O­opgescheept met een jonge duif met een rugzakje

Plus Patrick Meershoek

In reactie op alle zorgelijke berichten over de teloorgang van de flora en fauna heeft de ­natuur in onze buurt een indrukwekkend lenteoffensief ingezet.

Alsof ze zeggen wil: ik weet ook niet wat de toekomst brengen zal, maar nu het nog kan, doe ik er dit voorjaar voor de zekerheid nog maar een schepje bovenop.

Een explosie van levenslust is het gevolg. In de gemeenschappelijke tuin leveren eksters en halsbandparkieten luidruchtig strijd om het bezit van de ­beschikbare bomen, in de vijver zwemmen zwanen en hoentjes in kalmerende cirkels om hun paniekerige grut heen en in het poldertje even verderop kwaken de kikkers dat ze er zin in ­hebben.

Ondertussen zitten wij hier ­opgescheept met een jonge duif met een rugzakje. Een slecht ­gelukt exemplaar is het, dat aan de lopende band in elkaar lijkt te zijn gezet door een vakantie-kracht op zijn eerste dag in de duivenfabriek.

Een rommelig verenkleed, een snavel die niet goed sluit en geen lust of vermogen om de vleugels uit te slaan.

Terwijl de andere duiven ­sierlijke vluchten uitvoeren van het platte dak naar het grasveld om voedsel op te pikken, zit die van ons maar wat te sukkelen tussen de houtsnippers.

Hij straalt geen enkel zelfvertrouwen uit. Als hij een kamerplant was geweest, zou je hem even dompelen in een emmer koud water, maar dat doe je niet met een duif.

Ik voel me enigszins verantwoordelijk voor hem, want hij is in onze tuin uit het ei gekropen. In een boom van de buren eigenlijk, maar vanuit onze slaapkamer konden we goed zien hoe de moeder weken aan een stuk op het slordige nest bivakkeerde. De vader kwam af en toe langs om zijn partner sterkte toe te wensen.

De twee laten zich nu niet meer zien. Ik heb de moeder en haar jong nog een keer naast elkaar op de schutting zien zitten, maar dat moet een slechtnieuwsgesprek zijn geweest. De natuur heeft weinig geduld met achterblijvers, en in weerwil van hun reputatie als vredestichters zijn duiven als het erop ­aankomt geen haar beter dan de rest.

Het werkt in het nadeel van ­onze arme schlemiel dat het ­takenpakket van de duif beperkt is tot vliegen en voortplanten. Het kan best zijn dat achter die doffe ogen een buitengewoon helder verstand verstopt zit met verbluffende inzichten over zwarte gaten. Maar in de duivenwereld zit niemand te wachten op een Stephen Hawking.

Dus zit er weinig anders op dan te wachten op het onvermijdelijke, in de vorm van een sluipende kat of een foeragerende roofvogel. Het is The Circle of Life, zoals Elton John zingt.

De man heeft gelijk natuurlijk, al zingt dat aan de top van de hitlijst allemaal wel een stuk gemakkelijker dan ergens onderaan de voedselketen.

Patrick Meershoek is verslaggever van Het Parool en schrijft elke woensdag een column. Lees alle columns hier terug.

Reageren? patrick@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden