Johan Fretz. Beeld Artur Krynicki

Nutteloos leedvermaak over de gemoederen op radicaal-rechts

Plus Column

Een man - hij heet Dion Graus en het is een wonder dat hij na al die jaren nog een rol in ons leven speelt - had een vergoeding ontvangen voor een ­woning waarin hij niet woonde. Later bleek dat ook FvD's Theo Hiddema deze vergoeding ten onrechte maandelijks kreeg bijgestort.

Zonder dat hij daarvan wist overigens, in elk geval kon hij het zich niet herinneren, Hiddema was uiteindelijk ook maar een soort Mark Rutte, lijdend aan Oost-Indische amnesie. Je kon het Theo niet kwalijk nemen, die had wel iets anders aan zijn hoofd.

Henk Otten, kersverse senator voor Forum voor Democratie, had namelijk in een interview met NRC gezegd dat Thierry Baudet misschien toch wat veel flirtte met onfrisse figuren, dubieuze termen en atona­le muziek. Otten zag Forum liever als een soort vervolmaking van de VVD, wat mij een hels karwei op zich lijkt: alsof je een gouden paleis moet maken van een Dixitoilet.

Nu was Thierry boos. Dat liet hij weliswaar niet meteen expliciet merken, maar een held in zelfbeheersing is hij evenmin, dus al gauw werd die hele Otten vriendelijk doch dwingend verzocht om uit het bestuur te vertrekken. Henk zou met zijn vingers uit de snoeppot van de partij hebben gegraaid - tot zover de vervolmaking van de VVD.

Voor we het wisten, zagen wij de hoeders van het Avondland rollend over de straat gaan. Opeens kwamen bij ons, glashelder, de stemmen en gezichten van Herman Heinsbroek en Eduard Bomhoff boven­drijven. Namen en gezichten die we hoopten te zijn vergeten, maar die toch nog ergens bleken te zijn opgeslagen. Net als de term LPF-toestanden, vooral in progressieve kringen nog altijd populair.

Het leedvermaak over de gemoederen op radicaal-rechts is aanstekelijk, toch voelt het ook nogal armoedig en nutteloos. Als je het moet hebben van interne vechtpartijtjes bij Forum, in plaats van ze electoraal omver te blazen, wat zegt dat over de kracht van je eigen verhaal?

Mij lukt het in elk geval niet meer, die opgewonden popcornblijdschap opbrengen, bij de vechtpartijtjes van Thierry en Henk. Omdat ik nog altijd, overal in de wereld, zo'n hopeloos versplinterd links zie.

Je kon het deze week zien bij de aankondiging van Joe Biden, die opnieuw een gooi doet naar het Amerikaanse presidentschap. Op zijn politieke keuzes uit het verleden valt inderdaad veel aan te merken. Maar de man werd ongeveer afgeschilderd als de neef van Donald Trump, hoogstens het beste van twee kwaden. Waar herinnerde dat frame me aan?

O ja, aan 2016, toen grote groepen progressieven weigerden op Hillary Clinton te stemmen, thuis­bleven of voor Jill Stein kozen. Mede door hun verstikkende purisme zitten wij nu met Trump.

Van mij hoeft Joe Biden niet te winnen. Liever niet. De derde weg loopt dood en het is hoogtijd voor een nieuwe generatie van ware progressieve leiders. Maar op bepalende momenten in de geschiedenis koester je ook de mensen die misschien niet helemaal op jouw lijn zitten, maar die wel degelijk ­verwantschap voelen met jouw idealen. Dan trek je gezamenlijk een dijk op.

Zolang je elkaar liever voortdurend de maat neemt, en geen enkel onderscheid meer maakt tussen de ware ideologische tegen­pool en de imperfecte vriend, kun je lachen om LPF-toestanden wat je wilt. Dan blijf je van LPF-figuren verliezen.

Johan Fretz is schrijver en theatermaker. Hij heeft een wekelijkse column in de krant.

Reageren? j.fretz@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden