Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Nu wil ík met ze het stemhokje in, het voor ze vastleggen

PlusMaarten Moll

In het orwelliaanse jaar 1984 mocht ik voor het eerst gaan stemmen.

Joop den Uyl was nog onder ons, en ik woonde nog in D.

Om welke verkiezingen het ging? Ik wist het niet meer. Ik moest het opzoeken.

Europese Parlementsverkiezingen.

Wat waren de thema’s, de standpunten? Hoe dacht ik over het een en ander? Was ik beïnvloed door mijn ouders? Het is allemaal weg.

Ik herinner me ook geen verhitte discussies in de schoolkantine.

Boerenpummels verkondigden stoer dat ze op de Centrumpartij gingen stemmen. Helmink en Wissink, uit mijn voetbalteam, sloegen er een paar in elkaar.

De eerste keer stemmen. Was ik zenuwachtig? Had ik het idee nu pas echt mee te tellen?

Was het een poort waar je doorheen moest op weg naar volwassenheid?

Het EK voetbal was net begonnen, zonder Nederland, en ik vermoed zomaar dat ik meer met mijn hoofd bij West-Duitsland tegen Portugal was.

Maar ik was een redelijk braaf en plichtmatig mannetje. En ik heb er geloof ik nooit over gedacht niet te gaan stemmen.

En waar heb ik mijn eerste stem uitgebracht? Op de Bezelhorst, maar was het in een schoolgebouw of in een buurtcentrum? Ik herinner me een laag, groen gebouw met veel fietsen ervoor.

Ik stemde wat ik altijd ben blijven stemmen. De kleur van het potlood.

En ik denk ook op de nummer één van de lijst. (Ik kan me er echt niets meer van herinneren, in de agenda 1983-1984 heb ik niets genoteerd op 14 juni. Niet eens het woord ‘Stemmen’.)

In het geheugenlaatje Verkiezingen 1984 zit alleen de naam Piet Dankert. Dat was de lijsttrekker in die dagen. Het is een naam waar ik verder niets bij kan vertellen.

Ik zou graag zeggen dat ik me verlicht voelde nadat ik mijn eerste stem had uitgebracht, maar ik kom niet meer bij de gevoelens van toen. (En nooit een dagboek bijgehouden.)

Vandaag mogen Oudste en Jongste Dochter voor het eerst stemmen. Na de eerste brul, de eerste poepluier, de eerste schooldag, het eerste zwemdiploma etc. etc. opnieuw een mijlpaal.

Ze zijn er nog niet uit, ze zijn meer met het klimaat bezig dan ik. Ik heb ze niet gezegd wat ze moesten stemmen.

Oudste Dochter is ervaren, ze mocht een keer toen ze heel klein was, in het stemhokje het door mij aangewezen vakje rood kleuren. Het werden er, ik lette even niet op, per ongeluk bijna vijf. Wel van de goede partij, overigens. Ik kreeg bijna geen nieuw stembiljet omdat ik niet kon ophouden met lachen, en een man achter de stembureautafel steeds bozer werd en riep of ik het soms niet serieus nam. (Thuis kreeg dochterlief een extra groot glas limonade.)

Nu wil ík met ze het stemhokje in, het voor ze vastleggen. Kijken hoe ze het doen. Hoe ze een vakje rood kleuren. En hoe ze daarna echt de toekomst in wandelen.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden