Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki
Massih Hutak.Beeld Artur Krynicki

Nu waardeer ik die ruimte juist heel erg

PlusMassih Hutak

Kindjongen en ik lopen richting het Meeuwenplein om daar in de speeltuin onze ochtend door te brengen. Onderweg zie ik zeker drie andere ouders (allemaal vaders) met hun kinderen die blijkbaar een soortgelijk plan hebben voor deze winderige, natte ochtend: buitenspelen. In mijn geval betekent buitenspelen: ademhalen, frisse lucht happen, leven.

De andere vaders en ik knikken kort naar elkaar, of we ­ontwijken elkaars blik in een wederzijdse onuitgesproken overeenstemming. Ik blijf het grappig vinden hoe er een soort stilzwijgende verstandhouding is tussen ouders die elkaar in het openbaar tegenkomen. Voor deze crisis was het al zo, nu lijkt het alleen maar te zijn toegenomen, tot mijn genoegen vandaag want zo’n druilerige ochtend nodigt niet echt uit tot lange spontane gesprekken op straat met mensen die je niet kent.

Dus als Kindjongen en ik aankomen, ik te voet en hij te fiets, op het Meeuwenplein, zie ik een vader die zijn dochter nog een paar duwtjes geeft op de schommel en dan weer meeneemt naar het voetbalveld verderop. Hierdoor kan Kindjongen nadat hij is afgegleden van de grote glijbaan gerust ook op de schommel. Eerst zou ik zo’n reactie van zo’n ouder bestempelen als ontwijking en of zelfs negeren. Nu waardeer ik die ruimte juist heel erg. Hoewel ik me wel serieuze zorgen maak om hoe lang het inmiddels geleden is dat Kindjongen met zijn leeftijdgenoten gespeeld heeft. Ik weet het niet meer.

Kindjongens favoriete spelletje is vooralsnog keihard wegrennen, in lijn met zijn grootste hobby: precies het omgekeerde doen van wat er mag. Daarnaast houdt ie van achter vogels aan rennen, fietsen, zingen en verstoppertje spelen. Op het Meeuwenplein kunnen we gelukkig al die dingen doen. Zijn favoriete liedje om te zingen is Can’t Stop The Feeling van Justin Timberlake, omdat zijn favoriete film Trolls is en Can’t Stop The Feeling de soundtrack daarvan. Hij zingt niet alleen steeds meer woorden mee, hij heeft ook al aardig wat pasjes van de choreografie onder de knie.

Het is hilarisch hoe hij in de speeltuin van het ene op het andere moment vergeet dat ie takken aan het verzamelen was en ineens dat nummer begint te zingen en dansen. Of dat ie ineens woorden en zinnen zegt uit zijn favoriete boek Mama Kwijt. Twee is een heerlijke leeftijd omdat hij met de dag keihard groeit, zowel fysiek als mentaal. En er is eindelijk iets van wederzijdse communicatie tussen ons.

Elke dag zegt ie een woord waarvan ik me afvraag: hoe kom je hierbij?! Zoals ‘vlieghuis’. Daarmee bedoelt hij ‘vliegtuig’. Maar eerlijk gezegd vind ik ‘vlieghuis’ beter. Ik ben heel dankbaar dat ik juist in deze fase zoveel tijd met hem kan doorbrengen. Daar weegt niks tegenop.

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft columns voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden