null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Nu volg ik haar met mijn ogen. Ze heeft ontelbaar veel T-shirts

PlusFemke van der Laan

De vrouw aan de overkant van de straat heeft haar gordijnen open. Helemaal. Doorgaans komen ze niet verder dan een kier. Ik had het al gezien, een uur geleden, de open gordijnen en de beweging in de kamer, een bureau voor het raam waarvan ik niet wist dat hij er stond. Ze fotografeerde een kledingstuk, een T-shirt, op het bureau. Ik begreep dat daarom de gordijnen open waren, dat ze het licht nodig had, voor de foto. Verder vond ik er niet zoveel van. Ik ging pas opletten toen ik een uur later naar de overkant keek en ze nog steeds aan het fotograferen was. Weer een T-shirt.

Nu zit ik in de vensterbank en volg haar met mijn ogen. Ze heeft ontelbaar veel T-shirts.

Ik kijk naar hoe ze werkt, hoe ze de kamer in komt lopen, een T-shirt op het bureau legt en dan even wacht, het kledingstuk aan het licht laat wennen, voor ze het ­fotografeert, de voorkant, de achterkant, het label in de hals, het wasmerkje. Daarna verdwijnt ze weer even om het oude T-shirt weg te brengen en een nieuwe te halen, in een andere kleur, met een andere opdruk.

Ze draagt zelf ook een T-shirt. Het is wit met een grote K erop, de rode K van een cornflakesmerk. Ik vraag me af of ze ze misschien spaart, de T-shirts, niet gekocht om te dragen, maar om te hebben. Mensen verzamelen van alles. Wellicht heeft zij een kledingverzameling, een T-shirt­collectie waar ze nu vanaf wil, en ligt de K straks ook op tafel.

De vrouw houdt haar telefoon met uitgestrekte armen boven het bureau. Ze kan nog net op het beeldscherm kijken. Ik moet denken aan de man die eens aan me vroeg of ik zijn sneakercollectie wilde zien. “Wil je mijn sneakercollectie zien?” Ik dacht dat het een andere manier was om te vragen of ik nog iets wilde drinken. De man bleek een kamer vol gymschoenen te hebben. Hij liet ze een voor een zien. Ik kreeg niets te drinken. Na de laatste, groen met roze ‘maar echt niet voor meisjes’ ging ik weer. Mensen verzamelen van alles.

Ik kijk naar mijn trui. Wit. Zonder K. Ik vind het nog te koud voor T-shirts. Door mijn trui heen voel ik de kou van het raam tegen mijn schouder.

Als de vrouw even later weer naar haar bureau loopt, draagt ze iets anders, een blouse. De K zie ik niet meer terug. Na een blauw T-shirt met witte letters doet ze de gordijnen dicht. Door de kier is niets meer te zien.

Femke van der Laan is journalist. Wekelijks schrijft ze een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden