null Beeld Sjoukje Bierma
Beeld Sjoukje Bierma

Nu het slechte nieuws. Het hek gaat sneuvelen

PlusMaarten Moll

Af en toe wandelde ik een rondje om De Nederlandsche Bank.

Het is niet het meest voor de hand liggende wandeltraject, geef ik toe, want het gebouw blinkt niet uit in schoonheid.

Maar het ging me dan ook niet om het gebouw, dat momenteel wordt gerenoveerd, maar om het prachtig beschilderde hek dat eromheen staat.

Dat hek is een kunstwerk. Gemaakt door kunstenaar Peter Struycken.

Ik was er al jaren en jaren langsgefietst, had vanuit de tram gedachteloos naar het gebouw gestaard als iets wat er altijd al was, maar toch niet echt opviel.

Tot programmamaker-schrijver Rik Zaal me er in 2009 op wees. Zaal had de tweedelige reisgids Heel Nederland geschreven, en hij liet me, al fietsend door de stad, bijzondere plekken van Amsterdam zien. De eerste stop was bij De Nederlandsche Bank.

Zaal wees op het gebouw, en sprak zijn afschuw erover uit. Lelijk, geen functie voor de stad. “Het doet niet mee. Maar nu laat ik je iets moois zien. Dat hek, de schildering verandert met je mee als je erlangs fietst of loopt. Eén van de geheime schatten van Amsterdam. Het maakt een wandeling om het gebouw zeer de moeite waard.”

En dat is het. Het mooie van het met vlakken beschilderde hek is dat er geen patroon in zit als je er langs loopt. Dat is ook de charme. De schijnbare chaos van de kunst omringt de koele zakelijkheid van het geld. Het hek is een autonoom kunstwerk, het had om elk willekeurig gebouw kunnen staan. Je kunt makkelijk de lelijkheid die het beschermt erbij wegdenken als je er langsloopt.

Nu het slechte nieuws. Het hek gaat sneuvelen. Struycken kreeg, lekker persoonlijk, een mailtje van DNB. Na de renovatie is er geen plek meer voor het hek.

Alles van waarde is weerloos, zeggen we dan maar weer.

Deze week ging ik weer eens kijken bij het hek.

Niets te zien. Grote, gekleurde platen, waarop alvast de triomf van het gerenoveerde pand wordt bezongen, vormen een schreeuwerige muur om het gebouw. Van het hek is niets te zien.

Nu beschermt de lelijkheid de kunst. Houdt het gevangen, kun je beter zeggen. Om het daarna te vermorzelen.

Alleen vanaf de Stadhouderskade kun je nog een blik werpen op het werk van Struycken. Daar schittert nog het hek.

Eén stuk hek. De glorie is er wel al vanaf, van dit geamputeerde kunstwerk van Peter Struycken.

Eén van de geheime schatten van Amsterdam.

Ga kijken naar dit stukje verdwijnende kunst, zolang het nog kan.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden