Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Notities voor het geheugen

PlusTheodor Holman

Hij zat meestal op een stoel voor het raam.

Als ik langs zijn huis liep, groette ik met een knik. Ik kende hem vaag; aan de boom met mensen die je kent was hij een klein lootje, aan een tak ergens middenin.

Hij groette terug zoals een politieagent je tot stoppen dwingt, maar voor de rest drukte hij in alles uit: loop door! Af en toe, zag ik, schreef hij iets op. Hield hij iets in de gaten?

Op een dag, toen ik weer met m’n hondje langsliep, besloot ik voor zijn raam stil te staan en hem te vragen hoe het ging. Ik werd zowaar binnen genood.

Zijn huis rook naar pizzadozen, op de grond lagen oude lp’s; Mozart, Beethoven… Omdat rondkijken me onbeleefd leek, ging ik aan de kleine tafel zitten en vroeg ik hem weer hoe het ging. “Goed,” zei hij.

Was het geen moeilijke tijd voor hem? “Nee.”

Ik keek naar de lp’s en zei: “Fijne muziek, hè?”

Hij knikte ongemakkelijk, als een kind dat bij zijn tante naar de wc moet, maar niet durft op te staan.

“Gebeurt er veel op de gracht?” vroeg ik terwijl ik naar zijn blocnote wees. De vraag was misschien te intiem, maar hij had weer kunnen antwoorden met een simpel, ja of nee.

Hij stond op, pakte het blocnote en zei: “Ik heb hier mijn hele leven gewoond. Soms schiet mij een herinnering te binnen die me nooit eerder te binnen schoot en die schrijf ik dan op. Dan zie ik een man en die lijkt op Frits, Fritsje nog wat. Daar zat ik mee op de lagere school en die had een wijnvlek in zijn gezicht. Daar moet ik dan opeens aan denken omdat er iemand langsloopt met een wijnvlek. En dan schrijf ik op: ‘Fritsje, wijnvlek’.”

“Aha,” zei ik, “en waarom?”

“Dat weet ik niet. Ik wil het niet kwijtraken. Op een mooie dag heb ik wel twintig dingen opgeschreven. Alleen voor mij leuk. Bijvoorbeeld: ‘jas van mijn vader’. Dan denk ik opeens aan zijn jas. Dat is een mooie herinnering…”

Hij stond op, pakte een pen en schreef op: ‘Lowie, hond van Angela.’

“Daar doet jouw hond me aan denken… Als ik ’s avonds in bed lig, lees ik die regels na en dan komen er weer andere gedachten. Die schrijf ik ook op.”

Hij was even stil en zei toen: “Want alles herleven is twee keer leven.”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden