Erik Jan Harmens. Beeld Artur Krynicki
Erik Jan Harmens.Beeld Artur Krynicki

Nooit meer een onschuldig rondje Ridderhof

PlusErik Jan Harmens

Morgen is het precies tien jaar geleden dat een 24-jarige man in en rond winkelcentrum de Ridderhof in Alphen aan den Rijn zes mensen doodschoot – plus nog één. Die laatste was hijzelf, maar het voelt niet goed om hem onderdeel te laten uitmaken van een en hetzelfde totaal. Zijn naam staat niet op het herdenkingsmonument en blijft ook in dit stukje ongenoemd. De dader ­vergeten we, zijn slachtoffers nooit.

‘We’, schrijf ik, want ik voel me Alphenaar. Ik woonde er van mijn derde tot mijn negentiende, zeg maar in de bepalende jaren. De 24-jarige man en ik zaten allebei op de Martin Luther Kingschool, om de hoek bij de John F. Kennedyschool. De schutter, Kennedy, King: iedereen is dood.

Ik woonde in de Rigolettohof, om de hoek bij de Ridderhof. Ik heb veel herinneringen aan het winkelcentrum. Toen ik twaalf werd, kreeg ik van mijn oma een biljet van 25 gulden in mijn handen gedrukt. “Niet alles in één keer op­maken,” drukte ze me op het hart. Nadat ik haar bij de bushalte had uitgezwaaid, huppelde ik de straat over, de trap op en zo in een rechte lijn naar de boekwinkel die ook speelgoed verkocht. Of: de speelgoedwinkel die ook boeken verkocht. Ik koos een grote doos Playmobil uit en rekende 24,90 gulden af. Het dubbeltje wisselgeld stopte ik in mijn spaarpot: ik had niet alles in één keer opgemaakt.

Tegenovergestelde richting

Bij de Jamin stal ik een paasei. M’n eerste winkeldiefstal en meteen betrapt. De verkoopster dreigde mijn ouders te bellen, maar ik riep dat ze gescheiden waren en zette het op een brullen. Vermurwd liet ze het bij een vermaning.

Op de havo maakte ik met klasgenoten een diaserie, waarin we verkleed als overvallers de eigenaar van de sportwinkel in de Ridderhof onder schot hielden. Een van ons met een klappertjespistool, hij pseudobang achter de kassa met de handen omhoog. Een kwart eeuw later liep de 24-jarige schutter langs precies diezelfde sportwinkel, maar dan met een echt wapen. Mijn onschuldige herinneringen aan die plek werden door hem kogel voor kogel weggepoeft.

De boekwinkel die ook speelgoed verkocht, de sportwinkel, de Jamin: alles is weg. De ene helft van de winkels staat leeg, de andere helft is noodlijdend. Regelmatig loop ik er nog een rondje, maar nooit dezelfde route als die van de schutter op 9 april 2011. Meestal de tegenovergestelde richting en soms stel ik me dan voor hoe het zou zijn als ik er iemand aan zou treffen met zijn vinger aan de trekker van een semi-automatisch geweer. Ik zou mijn opties over­wegen en meteen weten dat ik ze niet had. Ik zou de namen prevelen van wie ik hoop dat ze me nooit vergeten.

Erik Jan Harmens (1970) is schrijver en dichter. Hij schrijft elke week een column over prikkels en andere zaken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden