Beeld Sjoukje Bierma

Nooit gedacht dat je je aan een mug kon hechten

PlusMaarten Moll

Of neem het muggenkerkhof.

Het muggenkerkhof, dat zijn de vier wanden en het ­plafond van de slaapkamer.

Bedekt met zwarte en rode vegen.

Slachtvelden.

In één nachtelijke sessie heb ik er een keer zestien geplet. Een record. Om na die uitzinnige, zeer bevredigende jacht nog geen halve minuut in bed te liggen of…

(Ik had ook een tijd een vaste bezoeker. Ik herkende de mug aan het geluid. Die mug joeg ik alleen maar weg met een zwaai van een arm. Nooit gedacht dat je je aan een mug kon hechten.)

Ik liet de slachtoffers vaak uitgesmeerd op wanden en plafond zitten, als afschrikwekkend voorbeeld, maar ik geloof dat muggen niet zo denken.

Na verloop van tijd kreeg ik opmerkingen over de ­tentoongestelde lijken.

“Het kerkhof loopt vol.”

“Lekker bezig met je killing fields?”

Ik stelde uit, vergat de niet opgeruimde arena als ik de slaapkamerdeur achter me dichttrok. Om ’s ochtends figuren te maken door denkbeeldig lijnen tussen de ­lijkjes te trekken.

“De Eiffeltoren!”

Tot het te erg werd, en viezig, en langer uitstellen tot ruzie zou leiden. Om vervolgens met natte doekjes alles keurig weg te vegen en nieuwe, maagdelijke velden te creëren. (Ik werk aan een verhaal van een man die bij elke vermorzelde mug met potlood de datum en tijd van overlijden noteert.)

De hierbij gestelde en onvermijdelijke vraag: waarom heb ik dit niet eerder gedaan?

Zo zwerft er zeker al twee jaar een flesje olie door het huis.

Eerst bevond het flesje zich in de gereedschapskist, die weer in de meterkast was gezet. Toen verplaatste iemand het flesje naar een schap in de meterkast, (maar hoe vaak kijk je in de meterkast?) en daarna zag ik het in de schoenenkast staan.

Op ooghoogte.

Een geel flesje. Handy Oil. Universeel smeermiddel.

Alle deuren piepten in huis. Vooral de deuren van de meiden boven. En de wc-deur beneden. Was ik middenin de nacht heel stil uit bed geslopen om niemand wakker te maken, verraadde de wc-deur me.

Lag ik eenmaal weer in bed, was ik het gepiep alweer vergeten.

Om de een of andere reden was het aanbreken van het flesje Handy Oil een mannelijke taak.

Het flesje bleef in de schoenenkast staan. Het maakte mee hoe schoenen verdwenen en nieuwe paren hun intrede deden. De eeuwige reserve in de dug-out.

Het gepiep verstomde niet.

Wat bewoog me om eindelijk eindelijk eindelijk een oud schuursponsje uit de emmer onder het aanrecht op te diepen, het dopje van de Handy Oil los te draaien en alle scharnieren in huis te oliën?

Het vergde minder tijd dan het koken van een ei.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden