Massih HutakBeeld Artur Krynicki

Noodzaak van kunst is nu groter dan ooit

PlusMassih Hutak

Boven het poortje in de Vegastraat, waar we aan het filmen zijn voor mijn nieuwe muziekvideo, staat: ‘Hebt graag van een ander g’ een vriendelijk gelaat, zorg dan dat het uwe steeds vriendelijk staat’.

Ik herlees het een paar keer, maar snap niet zo goed hoe ik het moet opvatten. Ik denk dat het neerkomt op: wees aardig voor mensen, ongeacht of mensen aardig zijn voor jou.

Een oud koppel, aan wiens tuin onze locatie grenst, is in elk geval heel aardig. 

We mogen filmen, maar de muziek mag niet te hard. Ze blijven van begin tot eind staan en over hun schutting kijken naar Tichera die danst. Lucas en ik staan achter de camera, op gepaste afstand uiteraard.

“Waarvoor is het eigenlijk?” vraagt de mevrouw.

“Voor een rapnummer,” antwoord ik.

“Waarom hier,” vraagt de meneer.

Ik wil zeggen: omdat ’s lands beste rapmuziek onder andere uit Tuindorp komt en dat alle hiphopvideo’s die in Noord geschoten worden minimaal één shot moeten hebben met Tuindorp, maar ik antwoord iets anders dat net zo waar is.

Hoewel het oude koppel van begin tot eind lief en enthousiast is, voel ik me bezwaard als ik ze vertel dat we hier en nu een videoclip aan het schieten zijn. Lucas, Tichera en ik houden ons overal strikt aan de voorschriften en bewegen apart van elkaar van A naar B, maar toch… Überhaupt buiten zijn voelt gek, hoe positief en liefdevol buren, buurtbewoners en voorbij­gangers ook reageren.

Stel dat we een documentaire zouden maken over hoe we in deze tijd troost en hoop vinden, zou dat anders zijn? Of een journalistiek verslag?

Als geen enkele kunstenaar naar buiten gaat, alle maatregelen strikt in acht nemend, krijgen we naar mijn mening geen volledig beeld van wat we nu meemaken. Wij zijn net zo goed verslaggevers van de geschiedenis. Wij voorzien net zo goed in informatie. Niet alleen dat, wij voorzien ook in heling, strijdbaarheid en moed. Ik zie ons beroep daarom als vitaal. Deze video gaat uiteindelijk ook over troost en hoop. Over een samenleving die gewond is, maar niet knock-out. En dat leggen we vast terwijl we ons aan alle regels houden. We eisen geen uitzonderingspositie op.

Ik geloof dat de noodzaak van kunst nu misschien wel groter is dan ooit. Noodzakelijk om gemaakt, gehoord, gezien en gevoeld te worden. En dus ook om, als het nodig is, voor naar buiten (lees: ons werk) te gaan.

Iedereen is thuis (als ze niet hoeven te werken) muziek, boeken, films, series etcetera aan het checken om de dagen door te komen. In mijn directe omgeving zijn dat muziek, boeken, films, series etcetera die vaak gaan over een pandemie of andere mondiale rampen. Ik doe het ook. We zoeken manieren om te ontspannen, te ontsnappen en te overleven.

Kunst is daar bij uitstek voor bedoeld. Deze video is mijn humoristische, absurdistische maar bovenal liefdevolle ode aan Noord in quarantaine.

Hou vol.

Rapper en schrijver Massih Hutak (28) schrijft columns voor Het Parool.

Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden