Nico Dijkshoorn. Beeld Artur Krynicki
Nico Dijkshoorn.Beeld Artur Krynicki

Nog steeds snap ik niets van Joni Mitchell

PlusNico Dijkshoorn

Omdat woensdag 11 augustus alle gevaccineerden zouden sterven, probeerde ik dinsdagavond nog één keer van Joni Mitchell te houden. Ik zette haar plaat Blue op. Na drie liedjes begon ik te verlangen naar de plotselinge dood. Die zou, ook weer volgens Twitter, voelen alsof ik in een magnetronoven razendsnel werd opgewarmd.

Als ik moest kiezen tussen luisteren naar Joni Mitchell of sterven als een diepvriesmaaltijd, dan koos ik voor de magnetron.

Donderdag 12 augustus was alles hetzelfde.

De niet-gevaccineerden stierven en nog steeds snapte ik niets van miljoenen mensen hun lievelingsplaat. Over de hele aardkloot wordt Blue van Joni Mitchell gekoesterd als een levensveranderend meesterwerk.

Carice van Houten, als je die vraagt wat ze van Blue vindt, dan kan ze niet meer praten. Emotie. Zo is ze aan de rol in Game of Thrones gekomen. Ze lijkt na te denken over het verbranden van een dwerg, maar in werkelijkheid denkt ze aan Blue van Joni.

Ik heb dat met meer muziek. Er zijn mensen die tijdens hun begrafenis een symfonisch stuk van 17 minuten willen laten horen van de band Marillion, die net zo klinken zoals je ze uitspreekt. Als ik naar Marillion luister, wil ik pakken meel tegen een muur slaan en in een wolk van wit poeder Cocaine van J.J. Cale praatzingen.

Na mijn laatste poging om van Joni Mitchell te houden ben ik na gaan denken wat mij nu eigenlijk het meeste stoort. Haar teksten zijn prachtig. Laat ik het woord ‘breekbaar’ eens gebruiken. De thematiek – liefde en dan geen liefde – is ook mooi.

Het is haar stem. Dat gebibber en steeds maar laten horen dat je die vier octaven dwars door elkaar kunt jubelen. Een veelgehoord compliment is dat ze vreemde stemmingen op haar gitaar gebruikt. Gefeliciteerd, zou ik zeggen.

Nu zullen er mensen zijn die zeggen: Nico, jij schaars behaarde mannetjesaap, je houdt gewoon niet van zingende vrouwen, maar dat is niet waar. Toen Kate Bush nog danste alsof ze 400 vleermuizen van zich afsloeg, snapte ik niets van haar muziek, maar als ze This Woman’s Work zingt, breek ik in tweeën.

Tori Amos begreep ik eerst ook niet, maar laat mij haar liedje A Sorta Fairytale horen en ik omhels wildvreemde mensen. Gisteren kocht ik een plaat van Cassandra Jenkins, waarop zij zingt over rouw. Vrienden raden haar aan te gaan zwemmen in Noorwegen. Prachtige liedjes, prachtige muziek, goudeerlijke teksten.

Cassandra fluistert haar liedjes in je oor.

Misschien is dat het: Joni is te uitbundig verdrietig. Daar houd ik blijkbaar niet van.

Nico Dijkshoorn schrijft wekelijks een column voor Het Parool en spreekt zijn bijdragen ook geregeld in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden