Beeld Sjoukje Bierma

Noem mij één goede sportroman

PlusMaarten Moll

Mexicanen in het peloton.

Dan zijn de drugs niet ver weg, ben je geneigd te denken. Maar het is een vrouw die voor problemen dreigt te gaan zorgen in het wielrennen. Een renster die ‘onze’ Anna van der Breggen, Annemiek van Vleuten en Marianne Vos op tientallen minuten rijdt en de overstap gaat maken naar de mannen.

In romanvorm welteverstaan, want wanneer zien we een vrouw echt meetrappen met de mannen?

Het was een rustdag in de Vuelta, dus alle tijd om te ontspannen. Ik wilde graag naar de Constable-tentoonstelling in Teylers, maar dat Haarlemse museum is maandag gesloten. Dan maar naar een boek gegrepen. Opgestuurd door de sympathieke uitgeverij In de Knipscheer, toevallig ook in Haarlem gevestigd, waar in 1982 alweer de even sympathieke Herman Brusselmans debuteerde met de verhalenbundel Het zinneloze zeilen.

Dat boek dat in de bus viel is De fatale etappe. Geschreven door Hans van Hartevelt. Ondertitel: ­Vergelding in de Vuelta.

Een wielerroman. Sport. Niet het makkelijkste genre binnen de romankunst. (Noem mij één goede sportroman. Nee, De renner van Tim Krabbé is geen roman.)

Kan een ‘gewone’ roman het heel goed stellen met weinig of geen plot, bij een wielerroman ligt dat toch wat gecompliceerder. Er móet iets gebeuren, al is het maar dat een renner als eerste over de streep komt. Maar dat is wat te saai. Dus wordt er in de wielerroman een plot rond het koersen gesmeed.

Waarin het bijvoorbeeld draait om omkoping en dopinggebruik. Een wielerroman is daardoor altijd ook een thriller. Dus ook De fatale etappe. En het moet gezegd: Van Hartevelt heeft met zijn wielerroman, naar ik weet de eerste die speelt in de Ronde van Spanje, hoog ingezet.

Het draait om twee Mexicaanse wielrenners, de identieke tweeling Marco en Miguel Muñoz. De laatste staat op het punt na de Ronde van Italië en de Ronde van Frankrijk ook nog de Ronde van Spanje te winnen. In één jaar. Nog nooit vertoond. Ook niet in het echt.

Mooi gegeven.

Kan dat zomaar, in een paar maanden drie zware rondes winnen? Daar plaatsen ploegleiders en renners van andere ploegen ook zo hun vraagtekens bij. Er móet wel sprake zijn van bedrog. Al vroeg in de roman komt langs of er wellicht sprake is van een persoonsverwisseling. Doet Marco zich als Miguel voor? Of andersom? Wie is wie?

Van Hartevelt speelt die troef in zijn roman vernuftig uit. Doet er ook nog een moord bij.

En dan is er die vrouw die het mannenwielrennen ‘bedreigt’. Die angst – in de schaduw te worden gesteld door een vrouw – is het mooiste gegeven in De fatale etappe, waarmee ik me die rustdag prima vermaakte.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden