Lezersbrief

‘Nieuwe wet maskeert échte probleem ggz’

Danielle Braun deelt haar mening over de nieuwe wet verplichte ggz die ingaat op 1 januari. 'De echte aanleiding voor deze wet is dat het systeem is vastgedraaid.’

Danielle Braun stelt dat er is te weinig crisisopvang is. Beeld Shutterstock

Op 1 januari gaat de wet verplichte ggz in. De belangrijkste veranderingen: ­inspraak over verplichte behandeling door naasten en dwangbehandeling, zoals het toedienen van medicatie, kan thuis. Als antropoloog, gepromoveerd in politiestudies en veel werkzaam voor de ggz, maak ik me zorgen en denk ik dat de werkelijke oorzaak van problemen wordt gemaskeerd.

Het is goed dat familie en mantelzorgers serieus worden genomen. Er wordt te weinig naar hen geluisterd. Tegelijk is het ook verzwarend. Je zal maar degene zijn die oom Gerrit een spuitje Haldol heeft laten geven, of voor opname heeft gezorgd. Dan komt oom Gerrit na vier weken thuis, en dan? Belasting van en agressie ­tegen toch al overbelaste familie, ­buren en naasten kan het gevolg zijn. Sign of the time om niet meer het oordeel van de psychiater centraal te stellen. Laat de expert nu toch alsjeblieft zijn rol uitoefenen.

Ja, en dan is oom Gerrit verward. Dan is het dus toegestaan oom Gerrit, desnoods onder dwang, zorg te verlenen. Ik probeer me daar een voorstelling van te maken. Dat oom Gerrit dan wordt neergetaserd op het echtelijk bed waar hij zo veel goeie ­jaren met tante Ria heeft gehad voor ze overleed. Met twee 21-jarige agenten in uniform ernaast. De psychiater die, armen en benen van oom Gerrit ontwijkend, een spuitje toedient, terwijl de verwaarloosde hond aan haar panty’s likt.

Of de dertienjarige Tirza met anorexia die nu echt niet meer wil eten en thuis dwangvoeding krijgt van oma. Even hè … het is je huis. De plek waar je veilig moet zijn. Het huis dat nooit meer hetzelfde zal zijn. Ik vrees dat deze wet gaat leiden tot rolverwarring tussen politieagent en psychiater: “Ach agent, kunt u deze hand even vasthouden terwijl ik prik en nu u er toch staat.”

Ik heb het argument gehoord: ­Patiënten willen graag thuisblijven. Vreemd; de patiënten waar het hier om gaat, zijn niet de patiënten met wie je goed kunt overleggen. Dat stadium zijn ze voorbij. Probleem bij verward gedrag is nu juist dat het waarnemingsvermogen, oordeelsvermogen en weten wat goed voor je is – tijdelijk – stuk zijn. Als oom Gerrit een hartinfarct heeft en zegt dat hij thuis wil blijven, hijs je hem in de ­ambulance. Met een psychose zou je dat ook moeten doen.

De echte aanleiding voor deze wet is dat het systeem is vastgedraaid. Er is te weinig crisisopvang. Mensen die dringend hulp nodig hebben worden niet opgenomen. Deze wet is een doekje voor het bloeden. Die komt er niet omdat we dat een goed idee vinden vanuit zorgoptiek, maar omdat we geen bedden hebben. In plaats van deze wet nu in te voeren en er over twee jaar een Kamerdebatje over te organiseren, na een paar dode psychiaters, getraumatiseerde agenten en overspannen familie­leden, kunnen we beter onze aandacht en geld stoppen in het échte probleem: de ggz weer laten stromen.

Danielle Braun, antropoloog, ­werkzaam voor ggz-instellingen en politie

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden