Column

Niets voelt zo onveilig aan als een opdringerig gevoel van veiligheid

James Worthy Beeld Agata Nowicka
James WorthyBeeld Agata Nowicka

Net voordat ik het vliegtuig van KLM instap, lees ik op mijn telefoon dat KLM de veiligste vliegmaatschappij van Europa is. Ik zou blij moeten zijn, maar ik word vrijwel direct in de houdgreep genomen door gevoelens van beklemdheid.

Ik geloof niet in God, maar ik geloof wel in onverklaarbare tekens die opeens alles kunnen verklaren. Seintjes uit het hiernamaals. Waarschuwingsschoten uit het paradijs.

Mijn wijlen oma die drie keer per jaar een seconde krijgt om mij op een ander idee te brengen. Mijn wijlen oma die drie keer per jaar een seconde krijgt om mijn leven te redden.

Ik wil helemaal niet weten dat KLM de veiligste vliegmaatschappij van Europa is. Zeker niet zo net voor het vliegen. Hoogmoedigheid is vaak het glijmiddel van het grootst geschapen onheil.

Als een hondeneigenaar tegen mij zegt dat zijn of haar hond de liefste hond van Europa is, ren ik weg en kijk ik van tweehonderd meter afstand naar hoe de liefste hond van Europa de neus van het gezicht van een nietsvermoedende voorbijganger scheurt.

En als de vrouw op wie ik verliefd ben zegt dat ze de superliefste ex van de wereld heeft, weet ik dat ik een kogelvrij vest moet gaan kopen.

En als ik in de Blokker sta, omdat ik een goede blender zoek, en de verkoper naar een apparaat wijst en zegt dat die bewuste blender de gebruiksvriendelijkste blender van het heelal is, weet ik dat ik, als ik die blender besluit te kopen, vanavond zonder vingers het alarmnummer moet bellen.

Bij de gate kijk ik nog even door het raam. Daar staat hij dan met z'n onkreukbare vleugels. Het veiligste vliegtuig van Europa.

Dan lopen de piloten langs. Zongebruind en betrouwbaar. Dit zouden zomaar eens de betrouwbaarste piloten van Europa kunnen zijn.

"Weet jij eigenlijk waarom piloten een pak en een stropdras dragen?" vraag ik aan de man die naast me staat. De man negeert mijn vraag, maar ik overnegeer hem en doe alsof zijn stilte niet bestaat.

"Ik begrijp het gewoon niet. Als ik tien uur in een stoel moet zitten, trek ik iets makkelijks aan. Een trainingsbroek en slippers. En ik snap dat het bij het hele plaatje hoort en dat de mensheid dol is op het verheerlijken van uniformen, maar dit gaat nergens over."

"Welkom bij de veiligste vliegmaatschappij van Europa," zegt de stewardess die bij de deur staat. Ik val bijna flauw. Niets voelt zo onveilig aan als een opdringerig gevoel van veiligheid.

Ik sluit mijn ogen en krijg een seintje van oma. Ze blaast rooksignalen vanuit de wolken. De spoorbomen gaan dicht en ze zegt dat ik onder de bomen door moet kruipen, maar ik loop gewoon naar mijn stoel achter in het toestel.

Ik ga zitten naast een moeder met een pasgeboren kind. Ik kijk naar het kind. Het is een meisje. Haar nageltjes zijn kartelig en lang.

"Maak je niet druk hoor. Ze gaat niet huilen. Dit is de liefste baby van de wereld," zegt de moeder.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns terug. Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden