PlusColumn

Niets is leuker dan een jeugdheld

Gijs GroentemanBeeld Linda Stulic

Mag ik op ­deze plek een lans breken voor de jeugdheld? Want: wat is er leuker dan een jeugdheld? Helemaal niets. Omdat je in je jeugd nog oeverloos kunt adoreren. Althans, ik kon dat.

Al die tijd die je in je jeugdhelden investeert, is geen verspilde tijd. Ze vormen je. Wat ze zeggen, de muziek die ze maken, de grapjes - dat alles maakt je tot wie je bent. De rest van je leven blijkt de jeugdheld het ijkpunt in je bestaan.

Jeugdhelden hebben ook iets treurigs. Als jij veertien bent, is de jeugdheld (pakweg) vierentwintig. Stokoud, vind jij, maar feitelijk in de kracht van zijn of haar leven, bruisend van de vernieuwingsdrang en de creativiteit.

Als je ouder wordt, wordt je jeugdheld ook ouder. De inspiratie raakt op. De jeugdheld raakt uit de gratie. De jeugdheld wordt bokkig en oninteressant.

Het is moeilijk om dan nog van de jeugdheld te houden. Maar ik zeg: blijf de jeugdheld door dik en dun verdedigen! Blijf de jeugdheld volgen. Jouw jeugdheld heeft je ooit zo veel gegeven. Nu de rek er bij de jeugdheld uit is, is het tijd om terug te betalen.

Trouwens, misschien is de jeugdheld in feite even creatief en sprankelend gebleven, maar lag het aan jezelf: je voelde de opwinding niet meer. Je hebt je ontwikkeld, je bent minder ontvankelijk voor nieuwe dingen, want vroeger was alles beter.

Soms kom je een jeugdheld tegen. Deze week had ik het geluk om er twee op één dag te interviewen. Allereerst Tosca Niterink, ooit een duo met Arjan Ederveen. Ik durf te zeggen dat er geen artiesten zijn die zo'n grote invloed hebben gehad op mijn humor en taal als die twee.

Totaal ongemerkt hebben ze mij, en velen met mij, een diep gevoel voor ironie en absurdisme bijgebracht.

Ik sprak Tosca omdat ze een boek heeft geschreven over de wandeltochten met haar vriendin - De poncho must go on en andere afritsverhalen. Het blijkt dat ze nog even grappig is als vroeger, en dat de taal van Theo en Thea (denk aan woorden als 'pedaalprullie', 'grill-bakcombinatie', 'goed in de broek zitten') háár taal is.

Daarna sprak ik Henk Spaan, die in de jaren negentig met Harry Vermeegen Die 2: Nieuwe Koeien maakte, het beste voetbalprogramma dat ik ooit heb gezien. Als je naar Die 2 keek, snapte je hoe mooi voetbal is, hoe amusant en diep, en hoe je daar woorden aan kan geven.

Nu schreef Henk Nouri, de belofte, een boek over de door hem diep bewonderde Appie Nouri. Het is een monument, indringend op een afstandelijke m­anier, precies zoals Henk zelf ook is.

Ik ben nu bijna 45. En bleek het diep bevredigend te vinden om te merken dat mijn jeugdhelden vitaal zijn als in hun beste jaren.

Ik dank hen voor alles.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden