James Worthy. Beeld Agata Nowicka

‘Niet schelden, we zijn je vader aan’t verstrooien’

Plus James Worthy

Op de pont naar Noord staat een vrouw met een urn in haar handen. Het is geen mooie urn, maar dat is niet erg. Het gaat niet om het etui maar om de pennen die erin zitten. De urn mag nooit mooier zijn dan de bewoner van de urn.

Naast de vrouw staat een rode scootmobiel en in de stoel zit een hond. Het is een oude hond. Hij is niet onrustig. Niet speels. Hij zit in de stoel en kiest er overduidelijk voor om zo min mogelijk hondendingen te doen. Hij is zo oud dat hij vergeten is dat hij een hond is.

Naast de scootmobiel staat een man. Ik denk dat het haar zoon is. Hij rookt een jointje en is aan het facebooken op zijn telefoon. Op het hoesje van zijn mobiel staat een monstertruck en op het dak van de monstertruck staat een schedel en in de schedel ligt een zwarte roos. De telefoon is mooier dan het hoesje.

“Leg die telefoon nou eens weg, we gaan de as van je vader uitstrooien.”

“Maar hij hield helemaal niet van water.”

“Hij heeft het aan mij gevraagd.”

“Wat vroeg ie dan?”

“Of ik zijn as in het IJ wilde gooien.”

“Nogmaals, pa had niets met water.”

“Dat weet ik. Dat zei ik ook tegen hem op zijn sterfbed. Hij had niets met water, maar wel met golven. Dat zei hij.”

“Ik geloof er geen klote van.”

“Niet schelden, show some respect, we zijn je vader aan het verstrooien.”

“Ik vraag me gewoon af of dit de juiste plek is. Hij hield van de kroeg en hij hield van Ajax.”

“En hij hield van ons.”

“Maar meer van de kroeg en Ajax.”

“Onzin, hij hield meer van ons.”

“Alleen als Ajax niet speelde, ma.”

“Kunnen we hier gewoon even een mooi momentje van maken? Gun me dit. Je vader was de liefde van mijn leven. Dat weet je. Hij was mijn Ajax. Hij heeft dit aan mij gevraagd, dus ik doe het. En als je het er niet mee eens bent, spring je maar van de pont af en zwem je lekker naar huis.”

“Nee, ik blijf bij je. Waarom wil hij in het IJ gegooid worden eigenlijk?”

“Hoe vaak pakken wij dit pontje? Twintig keer per week? Daarom. Zelfs als hij dood is, wil hij ons blijven dragen. Snap je dat?”

“Ik weet nog dat hij me voor het eerst meenam naar Ajax. Ik was zes of zo. Hij kocht een sjaal voor me. Het was zomer en toch droeg ik de hele wedstrijd die sjaal.”

“Heb je die sjaal nog?”

“Dit is die sjaal. Het is een speciale dag, toch?”

“Ja, het is een heel speciale dag. Vandaag geven we je vader terug aan de stad.”

De zoon tilt de hond op en de moeder gaat op de stoel van haar scootmobiel staan. Ze draait de deksel van de urn en maakt een wolk van haar man. Hij vliegt de meeuwen om hun oren.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden