Column

Niemand zit te wachten op je kruistocht in corduroy broek

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (35) probeert op maandag, woensdag en vrijdag iets van het leven te begrijpen.

Beeld Agata Nowicka

Een paar dagen geleden zag ik in DWDD een aantal oude mannen aan tafel zitten. Ik zag brommerige grijsaards met leesbrilletjes. De leesbrilletjes rustten op neuzen die de geur van versgemaaid gras niet meer leken te kunnen ruiken. Zo brommerig waren ze. En zuur.

Als vrouwen ouder worden, raken ze enigszins verstrooid, maar als mannen ouder worden, veranderen ze langzaam in karnemelk. Ze ademen nog in deze tijd, maar voor de rest leven ze in het verleden.

Want vroeger was alles beter. Vroeger. Toen. Toen alles beter was. Nee, niet alles was vroeger beter, alleen jij was vroeger beter. En leuker. Er is helemaal niets mis met nostalgie, maar nostalgie moet niet doorslaan in een soort ziekelijke bekeringsdrang.

Kom op, laat het rusten, want echt helemaal niemand zit te wachten op je kruistocht in een corduroy broek.

Harry de Winter, Johan Derksen, Robert ten Brink, Jan Donkers en Felix Rottenberg probeerden in DWDD hun liefde voor de vergeten muziek te tonen, maar ik zag eigenlijk alleen maar haat in de richting van alle andere muziek.

Als mannen wat ouder worden, worden ze minder lenig, maar toch hebben ze vaak totaal geen moeite om neerbuigend te doen.

Ze klampen zich vast aan iets ongrijpbaars. Het heeft iets extreem treurigs. Dit soort oude mannen heeft zich vastgeketend aan een boom die er niet meer is. Ze gaan niet met de tijd mee, nee, ze gaan tegen de tijd in.

Als ik naar mannen als Harry de Winter en Johan Derksen kijk, wil ik eigenlijk meteen mijn huisarts bellen om te informeren naar geslachtsveranderende behandelingen.

Is dat mijn voorland? Want ik wil niet zo worden. Ik wil niet zo'n oude man worden. Zo'n chronisch verongelijkte en onbegrepen heimweelul die de toekomst veracht en het verleden romantiseert.

Maar wat ik vooral niet wil, is dat ik mijn liefde voor muziek ga gebruiken als statusverschaffende schoudervullingen. Dat ik mijn liefde voor muziek ga misbruiken. Ik wil niet zo'n man worden die alleen maar platen op zijn platenspeler legt die zijn uitgekomen in de tijd dat hij nog een degelijke plasstraal had.

Muziek is simpelweg te mooi en te belangrijk. Als mijn zoon over tien jaar naar de nieuwste popsensatie luistert, zal ik hem dat gunnen, ik ga hem niet lastigvallen met Cause I love you van Lenny Williams en de platen van Aaliyah. Want dat is hoe muziek werkt. Je kunt het niet forceren, muziek komt altijd precies op het juiste moment je leven binnen. Als je het nodig hebt. Als je pijn hebt. Als je verliefd bent.

En ik zal die nieuwste popsensatie van mijn zoon respecteren zoals mijn vader mijn liefde voor Cypress Hill respecteerde. Ik wil geen oude man worden. Ik wil niet dat er een vishaakje in mijn lip komt te zitten waar keihard aan getrokken wordt als ik iets moderns leuk vind.

Ik wil geen oude man worden die elitair gaat doen over dingen die enkel om emotie draaien.

j.worthy@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden