Roos Schlikker Beeld Lin Woldendorp
Roos SchlikkerBeeld Lin Woldendorp

Niemand beheerste de oogrol zo perfect als zij

PlusRoos Schlikker

Roos Schlikker

Plotseling was daar het bericht. Op Facebook nota bene, een plek waar de koningin nooit digitale voetstappen zette. Er stond dat ze er niet meer is. En ik kon het niet geloven.

Want ja, ze was niet jong, en inderdaad, de laatste jaren zag ik haar verbrozen. Maar er zijn mensen van wie je je niet kunt voorstellen dat ze ooit uit het leven verdwijnen.

Veertien was ik toen ik haar ontmoette. Sociaal onhandig, dodelijk verlegen, amper in staat tot oogcontact: ik was bepaald geen hoofdrolspelersmateriaal. Die hoofdrol kreeg ik dan ook jarenlang niet bij de theatergroep waar zij de onbetwiste diva was. Ik mocht opdraven als achtergronddanseres, morfinehoertje, de voorkant van Jantje de ezel, wat uiteraard wel een artistiek hoogtepunt was.

Ze zag me amper staan, wat ik niet meer dan terecht vond. Tot ik werd gevraagd de rol van Emily te spelen in Emily, of het geheim van huis Ten Bosch, waarin zij, hoe kon het ook anders, koningin Beatrix gestalte gaf.

Opgevreten door de zenuwen murmelde ik tijdens die scriptlezing mijn eerste zinnetjes. Niet omdat ik zo opging in de rol van burgermeisje dat de vorstin ontmoet, ik waande me écht op audiëntie bij de koningin. Na mijn eerste spelpoging keek ze me aan met een blik die het midden hield tussen ongeduld en diep medelijden. “Nou. Dat Clausje zou ik nog maar eens overdoen.”

Hoe vaak heb ik zinnen bij haar niet herhaald? Niemand kon zo dodelijk een stilte laten vallen. Niemand kon vervolgens op haar toon zuchtend ‘Goeoeoeoeoed’ zeggen. Niemand beheerste de oogrol zo perfect als zij.

Toch zei ik meteen ‘ja’ toen ik op een dag werd uitgenodigd haar schoondochter (en de vrouw van Geert) te spelen in het stuk Mama Wilders. Want al was onze band niet diep, alleen met haar in een stuk staan leek me fantastisch. Haar gemak, timing, finesse, ik wilde zien welke handigheidjes ze zich eigen had gemaakt.

Tijdens het repeteren merkte ik al snel dat het woord handigheidjes volledig misplaatst was. Wat ik zag was een vrouw die werkte, worstelde, zinnetjes doorwrocht. Ze toonde haar frustratie, onzekerheid, motivatie om het steeds opnieuw te proberen.

Dat was het keerpunt. Decennia na onze kennismaking keken we elkaar voor het eerst echt aan. We maakten geintjes, praatten over podiumvrees. In de kleedkamer hadden we intieme gesprekken over mannen. Op een dag vond ik op mijn deurmat een kaartje. ‘Niet in het minst gehinderd door het niet hebben van facetwitter en aanverwante media, schrijf ik je graag!’

Ik glimlachte, mijn ogen gingen verder over de woorden tot ze bij het laatste zinnetje bleven haken. ‘Ben trots op je,’ stond er. En toen voelde ik me heel even alsof ik een kusje had gekregen van de koningin.

Nu staat haar overlijden aangekondigd op dat malle facetwitter. Haar lijf had haar in de steek gelaten, ze koos haar moment van afscheid. Zij, de actrice die de regie niet uit handen gaf. Zij, de koningin. Ben trots op haar.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden