Massih HutakBeeld Artur Krynicki

Nice White Parents is verplichte kost voor alle witte ouders

PlusMassih Hutak

In de vijfdelige radio­documentaire Nice White Parents onderzoekt presentator Chana Joffe-Walt de segregatie op openbare scholen in de Verenigde Staten en de belangrijke rol die witte ouders daarin spelen. 

Of zoals ze zelf formuleert: “If you want to know what is wrong with our public schools, you have to look at what is arguably the most powerful force shaping them: white parents.”

Zelfs nog voordat ik deze podcastreeks had gehoord, kon ik me van alles voorstellen bij de motivaties van progressieve, welwillende witte ouders om hun kinderen niet op een gemengde school te zetten. Ze zeggen het namelijk zelf regelmatig tegen mij, hier in Amsterdam-Noord.

Dat ze uit de provincie zijn verhuisd naar de hoofdstad omdat ze de mix van ‘al die verschillende culturen’ zo prachtig vinden, maar dat ze toch liever drie wijken omfietsen zodat hun kind geen straattaal of, God behoede, woordjes uit het Arabisch, Turks of Surinaams leert op school. 

En dat ze er automatisch van uitgaan dat kinderen van ouders met een migratieachtergrond vanzelfsprekend ‘een achterstand oplopen, van huis uit’. 

Of, de klapper, dat diversiteit voor witte ouders betekent dat minstens de helft van de kinderen op een school wit moet zijn. En de andere culturen moeten liever niet in groepen vertegenwoordigd zijn, dus één kind met Surinaamse roots, één kind met Chinese roots, één kind met Algerijnse roots et cetera.

De afgelopen jaren zijn er in Noord veel basisscholen bij gekomen, terwijl er al zoveel waren. Veel nieuwe witte ouders achten die dus niet goed genoeg. Als er al wordt gemengd, dan komen witte ouders met ouderinitiatieven, collectieve acties en een grote bemoeizucht die allemaal door de ouders die hun kinderen al op die school hebben zitten als intimiderend wordt ervaren.

Een veelgehoord tegenargument is dat zwarte ouders of ouders van kleur hun kinderen toch ook op witte scholen kunnen zetten. Dan wordt maar even niet stilgestaan bij de vraag hoe fundamenteel het voor kinderen én ouders van kleur is om een school te kiezen die in eerste instantie veilig is.

Die veiligheid zit hem niet alleen in dat het leerlingenbestand, maar ook of het personeel een goede vertegenwoordiging is van de wijk. Op beide vlakken scoren de meeste zogenaamd ‘betere scholen’ (lees: elitescholen) ontzettend slecht.

De scholen zelf zijn daarom net zo verantwoordelijk voor segregatie als de welwillende witte ouders.

In juli verscheen in het AD een artikel over basisscholen in Utrecht die bij de aanmelding van kinderen massaal de wet ontduiken. Zo wordt er onder meer gewerkt met schaduwlijsten, vooraanmeldingen en een verwarrend toelatingsbeleid waarmee zwarte kinderen en kinderen van kleur structureel benadeeld worden. Scholen doen dit om een imago in stand te houden.

Het is een vergissing te denken dat dit alleen in Utrecht gebeurt.

Nice White Parents is eigenlijk verplichte kost voor alle (aanstaande) witte ouders.

Rapper en schrijver Massih Hutak (28) schrijft columns voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden