Column

Net was hij nog met zijn dochtertje aan het dansen. Dat was geen vergissing

James Worthy Beeld Agata Nowicka

De film In Bruges (2008) draait om het allesverslindende schuldgevoel van een Ierse huurmoordenaar. Het personage schiet naast het beoogde doelwit ook een klein jongetje dood en wordt door zijn opdrachtgever naar Brugge gestuurd om onder te duiken.

Het is een film die om principes en erecodes draait. Als iemand ervoor kiest om een pistool op te pakken, verliest hij of zij à la minute het recht om op wat voor manier dan ook nog in verband te worden gebracht met woorden als 'vergissing' en 'per ongeluk'. Daarom schrik ik steeds als ik het woord 'vergismoord' hoor of lees.

Een vergissing is meestentijds onschuldige onnozeligheid. Het is met dille koken als er op het recept van de ovenschotel tijm staat. Het is het meisje op wie je verliefd bent opbellen als je dronken bent.

Het is de waarheid vertellen als de ander nog helemaal niet op de waarheid zit te wachten. Een vergissing tast de ­onschuld niet aan.

Vergismoord is nu al het lelijkste woord van 2016. Alle nadruk ligt namelijk op de eerste zes letters, de nadruk ligt op de dwaling en niet op de wandaad.

Als je het woord hoort, krijg je bijkans medelijden met de vergismoordenaar. Zo afschuwelijk lelijk is het woord. Het ­focust zich in zijn geheel op de imperfectie van de ­dader en niet op de mogelijke perfectie van het slachtoffer.

In de film In Bruges worden de tekortkomingen van de huurmoordenaar ook uitvergroot. Hij heeft een onschuldig jongetje vermoord. Ergens in Londen staat dus een kerstboom waaronder ongeopende cadeautjes liggen.

Hij wil naar de moeder van zijn slachtoffer toe gaan en haar laten beslissen over zijn lot, hij wil rust, maar net als de suïcidale gevoelens de overhand lijken te nemen, blijkt zijn opdrachtgever een man van principes te zijn.

Hij reist naar Brugge af om de hoofdpersoon te vermoorden, hij reist naar Brugge af om een dikke streep onder de ongeschreven regels van de onderwereld te zetten; een afrekening mag nimmer in een misrekening eindigen.

Als men over een ongewenst kind praat, heeft men het over een vergissing.

Ik vind dat zo wreed klinken, maar een leven dat als een vergissing begint, kan altijd nog iets worden. Een leven dat dankzij een vergissing eindigt, is vele malen wreder.

Ik kan het beeld maar niet van mijn netvlies krijgen. Een jong gezin in een auto. Onder de autostoelen liggen speelgoed en een krentenbol waar het kind ooit om vroeg, maar toen toch niet wilde hebben. Het gaat zondag mooi weer worden, de vrouw denkt na over wat ze morgen kunnen gaan doen.

De man vraagt aan zijn dochter of ze De Wielen Van De Bus wil horen. Ze zegt 'ja', hij sluit de Facebookapp. Overal zwaailichten en omstanders die zeggen dat het net vuurwerk was. Maar het was geen vuurwerk. Vuurwerk is mooi.

Een uur geleden toen hij in de huiskamer met zijn dochtertje aan het dansen was, dat was vuurwerk. Dat was geen vergissing. Dat was echt. Laat daar alsjeblieft geen misverstand over bestaan. Dat was geen vergissing. Dat was het ondenkbare geluk.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns op maandag, woensdag en vrijdag iets van het leven te begrijpen. Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden