Paul Vugts. Beeld Artur Krynicki
Paul Vugts.Beeld Artur Krynicki

Nee, criminelen hebben kinderen nooit gespaard

PlusPaul Vugts

Wat een intens trieste week is het weer, waarin vrouwen en kinderen uit het niets slachtoffer werden van zware misdaad. De ene dag worden de vrouw en kinderen van PSV-spits Eran Zahavi gekneveld ­tijdens een woningoverval in Buitenveldert, de volgende dag wordt een peuter van twee jaar oud geraakt door een verdwaalde kogel in de Bijlmer, bij metro­station Kraaiennest.

Het went nooit. De ontzetting is begrijpelijk, de woede terecht.

Helaas is de verzuchting ‘Waar gaat dit heen?’ me al te bekend. Die suggereert dat het stap voor stap slechter wordt, maar dat is niet zo. Dit was er al, al zo vaak. Al zolang ik misdaad­verslag­gever ben – en langer.

Bijna wekelijks beschrijf ik zaken waarin kinderen het slacht­offer zijn van losgeslagen criminelen. Als nevenschade, meestal, die de daders op de koop toe nemen.

Vorige week, bijvoorbeeld, schreef ik weer over de liquidatie van Rachid Kotar. Hij werd eind 2019 doodgeschoten toen hij zijn zoontje van vijf op de achterbank van zijn gepantserde BMW zette, na de zwemles in Amstelveen.

Zoals het peuterdochtertje van de nietsvermoedende Djordy Latumahina op de achterbank zat toen blunderende schutters hem vanwege een persoonsverwisseling doodschoten én zijn vriendin zwaar verwondden, in oktober 2016. Zijn nog altijd revaliderende vriendin vertelde de rechters jaren later over de verschrikking: “Onze dochter van tweeënhalf heeft moeten zien hoe haar ouders werden doorzeefd met kogels. Haar vader en moeder die niet meer reageerden, terwijl ze zo bang was.”

Vergeet die kletspraat over ­erecodes in de onderwereld

Crimineel Aytas Göraler werd begin 2014 in Slotermeer geliquideerd met zijn zoontje van zestien maanden op zijn arm, voor de ogen van zijn dochtertje van acht en zijn vrouw. In Amstelveen werd Luana Luz Xavier datzelfde jaar op straat vermoord voor de ogen van haar kinderen en haar moeder.

Behalve die bekende(re) zijn er talloze zaken waarover minder geschreven is. Toen de gewetenloze August Adjoeba in 2008 met volautomatische wapens werd vermoord in Buitenveldert, schoot een kogel de geparkeerde auto in van een moeder die haar kinderen van de achterbank haalde – precies tussen ze door.

Om de cirkel rond te maken: na Adjoeba’s dood beschreef ik onder (veel) meer hoe hij in 1995 met anderen een gezin thuis had overvallen, in de Transvaalbuurt. Ze dreigden vreselijk, drukten monden dicht en vluchtten… met 45 gulden.

Het zijn grepen uit een poel van ellende voor kinderen ­waarmee ik, alleen al puttend uit mijn geheugen, pagina’s zou kunnen vullen.

Vergeet die kletspraat over erecodes in de onderwereld. In de jacht op geld en macht sparen verblinde criminelen niets of niemand.

De hardnekkige mythe dat zij vrouwen en kinderen ongemoeid laten, is een gedachte van ons, normale mensen. Veel criminelen zijn geen normale mensen.

Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als misdaadverslaggever.

Reageren? paul@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden