Opinie

'Nederland blijft stil over misbruik vrouwen van kleur'

Adinda Veltrop maakt zich namens Women's March Nederland kwaad over het gebrek aan interesse in geweld tegen vrouwen van kleur.

Zanger R. Kelly misbruikte twintig jaar lang tientallen zwarte meiden. Beeld Michael Loccisano/AFP

Onbedoeld de kern van het probleem raken door zelfverrijking: die twijfelachtige eer gaat naar dj Sander van 3FM. Hij pakte eerder deze maand gretig de aandacht door mee te liften op de nieuwe, zesdelige documentaire Surviving R. Kelly.

In deze documentaire wordt haarfijn uiteengezet hoe de muziekindustrie, net als de samenleving, ruim twintig jaar lang negeerde hoe de r&b-zanger tientallen minderjarige zwarte meiden misbruikte in een persoonlijke sekte.

Dankzij producent Dream Hampton, en de ­jonge zwarte vrouwen die vertellen over hoe ze werden vernederd en misbruikt door Kelly, kun je niet langer doen alsof je het niet weet.

De eerste aflevering bracht per direct het gesprek online op gang, gevolgd door analyses in de media. In dat opzicht is de documentaire namelijk pijnlijk herkenbaar: vrouwen en meiden van kleur worden elke dag genegeerd of overschreeuwd door personen waar de samenleving meer waarde aan hecht. Het misbruik is niet meer te negeren, en dat geldt ook voor de onderdrukking van een wit systeem.

In Nederlandse media bleef het stil, totdat dj Sander zijn kans schoon zag met zijn 'Verboden Uur', waarin hij een uur lang muziek draaide van 'foute' artiesten. In het kader van: 'Is het nog oké om naar liedjes te luisteren van een zanger die al 25 jaar lang minderjarige zwarte meiden gevangenhoudt, verkracht, bedreigt en vernedert?'

Uiteraard bedoeld ter discussie, want je wist al welke verdediging je kon verwachten uit het redelijke midden. Je moet namelijk 'Wel effe de muziek los zien van de man', hoor.

Het is bijna performance art: een uitvergrote karikatuur omgevormd in een show over hoe de mening van andere, witte personen zoveel meer waard is dan zwarte vrouwen en meiden, de een net iets meer gelijk dan de ander.

Boycot
Gelukkig was er ook inhoudelijke kritiek. Mariam El Maslouhi, presentator van podcast Dipsaus, herinnerde iedereen aan de #MuteRKelly- boycot die was gestart door zwarte vrouwen. Opiniemakers Hasna El Maroudi en Cesar ­Marjorana spraken over het misbruik en scherpe artikelen van Meredith Greer, Nadia Ezzeroli en Loes Reijmer informeerden verder over de ernst van de situatie. Ondertussen is Kelly ook gedumpt door Sony.

Maar de daadwerkelijke discussie die we moeten hebben, wordt genegeerd. Waarom interesseert het ons niet hoeveel geweld vrouwen en meiden van kleur dagelijks meemaken?

De 16-jarige Humeyra uit Rotterdam werd vorige maand vermoord door een 31-jarige man. Ondanks meerdere aangiftes van mishandeling en bedreiging, inclusief foto's van de stalker met vuurwapens, zag de politie geen reden hem vast te zetten.

"Verdachte heeft al straf gekregen in een andere strafzaak (...) Ik vind het niet nodig om de verdachte nog een keer voor de rechter te laten komen," verklaarde de officier van justitie. Nu is Humeyra dood.

De mening en het standpunt van een wit systeem telt wedero­m zwaarder dan de stem van een jonge vrouw van kleur. Daar is geen aangifte of '#MeToo-aandacht' tegen bestand.

Wit Nederland, hoe vinden jullie zelf dat het gaat?

Oogverblindend wit
#MeToo oprichter Tarana Burke geeft al jaren aan dat vrouwen van kleur, zoals zij, buitensporig veel seksueel en fysiek geweld meemaken - maar dat wordt nog steeds vaak genegeerd. In Amerika worden inderdaad drie keer zo veel zwarte vrouwen vermoord of verkracht door hun partner als dat dit witte vrouwen overkomt.

Overal ter wereld zijn hierover onderzoekscijfers te vinden, maar in Nederland blijf je er nog lang naar zoeken. Net zoals bericht­geving over R. Kelly amper te vinden is bij onze seksualiteits-, vrouwen- en feministische organisaties.

Dit is de schuld van ons allemaal. Want wanneer vrouwen van kleur dit geweld aankaarten, blijft Nederland oogverblindend wit en oorverdovend stil. Hoelang blijven de overheid en orga­nisaties nog wegkijken? Hoelang kun je zelfreflectie blijven bedekken met 'diversiteitsbeleid' zonder concrete verandering of samenwerking?

Doe er wat aan, Nederland. Ook op persoonlijk gebied. Solidariteit is namelijk extra belangrijk als het niet jezelf of je eigen kinderen betreft.

9 maart is de tweede Women's March in Amsterdam.

Adinda Veltrop, lead organizer van Women's March ­Amsterdam. Beeld Prive
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden