Natascha van Weezel Beeld Agata Nowicka

Natuurlijk ben ik nog niet klaar met rouwen

Plus Natascha van Weezel

Mijn wekker gaat om half zeven ’s ochtends. Over een uur begint mijn yogales. Ik snooze drie keer en plens een plas koud water in mijn gezicht. Gisteren bladerde ik door Denk je positief, een van mijn zelfhulpboeken. ‘Als je positief denkt ga je er vanzelf in geloven,’ las ik.

Ik besloot ter plekke dat het nu maar eens afgelopen moest zijn met dat rouwen.

De proefsessie yoga is allesbehalve relaxed. De asana’s blijken net zo ingewikkeld als hun namen (‘halve god van de vissen’, ‘omgekeerde zijwaartse hoek’ en ‘sprinkhaan zonder ledematen’). Toch koop ik na ­afloop een belachelijk duur abonnement waarmee ik onbeperkt lessen kan volgen. Op de muur van de sportschool hangt een poster met de tekst: ‘Beautiful things happen when you distance yourself from negativity’.

Het is pas negen uur en de hele dag ligt nog voor me. Het voelt verfrissend dat ik vandaag voor de verandering níét tot het middaguur in mijn bed blijf luieren.

Bij de Jumbo gooi ik wat boodschappen in mijn mandje. Ik neurie achteloos mee met de supermarktmuzak, maar schrik zodra ik merk welk liedje ik meeneurie: The Scientist van Coldplay, een van de nummers die we draaiden tijdens de herdenkingsbijeenkomst voor mijn vader. “Niet janken. Het is een keuze om positief te denken,” bijt ik mezelf toe.

Op de terugweg kom ik een kennis tegen. We blijven even praten. Bij het afscheid zegt hij: “Doe de groetjes aan je ouders!” Wanneer hij mijn verbouwereerde gezicht ziet, slaat hij een hand voor zijn mond: “Shit, sorry, groetjes aan je moeder bedoel ik. Jullie waren altijd zo hecht met z’n drieën.” Ik slik. “Geeft niet,” mompel ik beleefdheidshalve. Maar het geeft wél. Voordat hij wegloopt, roept hij me na dat ik vooral positief moet blijven. Is iedereen om mee heen opeens veranderd in een positiviteitsgoeroe of zo?

Als ik thuiskom, heb ik geen zin om mijn strak geplande dagprogramma te volgen. In plaats daarvan ga ik op de grond liggen, midden in de woonkamer. Mijn blote schouders raken de houten vloer. Het voelt prettig, al wijst deze houding nog niet meteen op een enorm stabiele geestelijke toestand. Zou dit een zonde zijn in de ogen van al die positivo’s?

Ik sluit mijn ogen. Mijn vader is pas drie maanden dood. Natuurlijk ben ik nog niet klaar met rouwen. Ook niet als ik mezelf heel ‘positief’ voorhoud dat het wel zo is. Ik bel de sportschool en cancel mijn net aangeschafte abonnement. Daarna zet ik mijn exemplaar van Denk je positief op Marktplaats: vandaag gratis af te halen in De Pijp.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden