Plus Column

Na wat gewurm, gezucht en gesteun kwamen ze hun hokjes uit

Yasmina Aboutaleb (29) rapporteert op dinsdag en donderdag vanuit de stad

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Niwocka

Ik ging naar de Bijenkorf om een kraamcadeautje te kopen, maar voor ik het wist liep ik over de damesafdeling, op zoek naar een paskamer. Voor mezelf.

"Tussen Karen Millen en Ted Baker," antwoordde de verkoopster op mijn vraag waar de pashokjes zich bevonden. Ze zei het op een manier waarop New Yorkers reageren als je ze de weg vraagt: achteloos, zonder in de gaten te hebben dat je met hun antwoord ('between 3rd and Lexington') nog steeds niet geholpen bent.

Na wat ronddolen, een extra bloesje pakken en weer terugleggen, zag ik ineens op de muur de glimmende letters van Karen Millen en Ted Baker, met daarvoor dikke rijen zomerjurkjes, en in het midden de beloofde pashokjes.

Het pashokje voelde als een bankstel waar net voor jou iemand op heeft gezeten: warm en een beetje vies. Naast mij zaten twee vriendinnen, van wie een van de twee blijkbaar winkelregels had. Zo was het de bedoeling dat ze met hakken aan uit het hokje zouden komen, want 'dan zie je gewoon veel beter hoe het eruitziet'. En ongeacht de maat van de jurk - te klein of te groot - je moet te allen tijde naar buiten komen, voor de objectieve blik van de ander.

Na wat gewurm, gezucht en gesteun kwamen ze hun hokjes uit, op het hetzelfde moment als ik. De ene was groot en dik, de andere groot en dun. Het was dan ook niet verwonderlijk dat de dunne haar spiegelbeeld tevreden bekeek. De dikke stond er treurig bij. Haar vriendin had een jurk gekozen die haar slanke lichaam op alle plekken omarmde. Het lijf van de dikke daarentegen had te veel volume voor de jurk die ze had gekozen.

Een man keek het dunne meisje in de spiegel aan. "Can I make picture of you? Of your dress..." zei hij met een Russisch accent.

"No, thank you," antwoordde ze terwijl ze zich gauw omdraaide.

"It's for my daughter. I want maybe to buy for her. I make picture without head," probeerde hij nog eens.

Het meisje draaide zich naar de man die weliswaar een net pak droeg, maar in plaats van een stropdas een flinke pluk borsthaar en dikke gouden ketting had.

"Without my head?" zei het meisje weifelend.

"Yes, for my daughter."

"Oké," antwoordde ze, en tegen haar vriendin: "Kijk jij dan even mee of mijn hoofd er niet op staat? Daar heb ik namelijk echt geen zin in."

De man hield zijn telefoon omhoog. De dunne zette, bij wijze van pose, een hand in haar zij.

Ondertussen hingen de schouders van het dikke meisje zo mogelijk nog lager dan voorheen. Ze zuchtte. Tijd voor een andere jurk. Of nog beter, een andere vriendin.

yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden